Ἀπάντηση στόν ἀρχ. Νικόδημον Ἀεράκην

Τήν κατωτέρω ἐπιστολήν πρός τόν Ἀρχιμανδρίτην Νικόδημον Ἀεράκην ὑπεβάλομεν πρός δημοσίευσιν εἰς τήν ἐκκλησιαστικήν ἐφημερίδα "Ὀρθόδοξος Τύπος" τήν 20-11-2014 καί πάλιν τήν 13-1-2015 (διά τοῦ ἠλεκτρονικοῦ ταχυδρομείου ἀμφοτέρας τάς φοράς), ἀλλά δυστυχῶς δέν τήν ἐδημοσίευσεν, ὡς ὤφειλε, συμφώνως πρός τόν νόμον περί δυσφημήσεως διά τοῦ τύπου, καθότι ἡ ἐπιστολή μας ἀπαντᾶ εἰς συκοφαντικόν κατά τῶν Γ.Ο.Χ. ἄρθρον τοῦ ὡς ἄνω Ἀρχιμανδρίτου. Ἡ ἐν λόγῳ ἐφημερίς καί ἄλλοτε ἠρνήθη νά δημοσιεύσῃ κείμενά μας. Δέν θά ἔλεγε τήν ἀλήθειαν ἄν ἰσχυρίζετο ὅτι εἶχεν ἄλλα, περισσότερον ἐπείγοντα, ἄρθρα καί ἐπιστολάς πρός δημοσίευσιν κατά τό χρονικόν διάστημα ἀπό τήν 20-11-2014 μέχρι σήμερον, διότι παρηκολουθήσαμεν τό περιεχόμενον τῶν φύλλων τοῦ "Ὀ.Τ." κατά τό ἐν λόγῳ χρονικόν διάστημα καί διεπιστώσαμεν ὅτι, ἀντί τῆς ἐπιστολῆς μας, ἐπροτίμησε νά δημοσιεύσῃ ἄρθρα διά τήν 40ετῆ ἀρχιερωσύνην τοῦ τάδε μητροπολίτου, τετριμμένα ἄρθρα κατά τοῦ Παπισμοῦ κ.λπ.

Ἐρωτήματα πρός τόν π. Νικόδημον Ἀεράκην

Ἀξιότιμε κ. Διευθυντά,

Σᾶς παρακαλοῦμεν νά δημοσιεύσητε τήν κατωτέρω ἐπιστολήν μας πρός τόν Ἀρχιμανδρίτην Νικόδημον Ἀεράκην, μέ ἀφορμήν τήν ὁμιλίαν του ἐν τῷ Ἱ. Ν. τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, Μενάνδρου 4, Ἀθῆναι, εἰς τάς 9 Νοεμβρίου 2014, ἡ ὁποία ἐδημοσιεύθη εἰς τό φύλλον ἀρ. 2045 τῆς ἐγκρίτου ἐφημερίδος «Ὀρθόδοξος Τύπος».

Πανοσιολογιώτατε π. Νικόδημε, Σᾶς παρακαλοῦμεν ν’ ἀπαντήσητε εἰς τάς κάτωθι ἀπορίας καί ἐνστάσεις μας:

1. Ἐάν σύγχρονός τις ἐπιστήμων ὑποστηρίξῃ τό γεωκεντρικόν σύστημα, ἀγνοῶν τόν Ἀρίσταρχον τόν Σάμιον καί τόν Γαλιλαῖον, οἱ ὁποῖοι τό κατέρριψαν, πῶς θά τόν ἐχαρακτηρίζατε; Διατί, λοιπόν, παραβλέπετε τό γεγονός, ὅτι ἡ καινοφανής θεωρία τῶν «Δύο Ἄκρων» τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου ἔχει ἀνασκευασθῆ ὑπό ὀρθοδόξων συγγραφέων, μέ προεξάρχοντα τόν μακαριστόν Ἱερομόναχον Θεοδώρητον Μαῦρον, διά τῶν γνωστῶν βιβλίων του «Διάλογοι τῆς Ἐρήμου περί Οἰκουμενισμοῦ» καί «Τό Ἀντίδοτον», τά ὁποῖα εἶναι Ἁγιογραφικῶς καί Ἁγιοπατερικῶς τεκμηριωμένα καί, ὡς ἐκ τούτου, οὐδέποτε καί ὑπό οὐδενός ἀνῃρέθησαν;

2. Διατί ἐπιμένετε εἰς τό δευτερεῦον θέμα τοῦ ἡμερολογίου καί παραθεωρεῖτε τό πρωτεῦον, πού εἶναι ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀποκρύπτων μάλιστα ἀπό τούς ἀναγνώστας σας τό ἀναμφισβήτητον γεγονός, ὅτι ἡ αὐθαίρετος καί ἀντικανονική ἐπιβολή τοῦ νέου ἡμερολογίου (ν.ἡ.) ἐγένετο ὑπό τῆς Ἱεραρχίας τοῦ 1924 χάριν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (βλ. Ἐγκύκλιον τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου τοῦ 1920), καί μάλιστα παρά τό γεγονός, ὅτι ἦτο βέβαιον, ὅτι θά προκαλέσῃ σχίσμα εἰς τούς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας, καθότι τό ν.ἡ. εἶχεν ἀναθεματισθῆ ὑπό τριῶν Πανορθοδόξων Συνόδων τοῦ 16^ου αἰῶνος; Τοὐτέστιν, ἡ ἐπιβολή τοῦ ν.ἡ. ἦτο ἀθέτησις τῶν ἐν λόγῳ Συνοδικῶν ἀποφάσεων, ἔβλαψε τό δόγμα τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, καί πάντα ταῦτα ἐγένοντο μέ σκοπόν τήν κατάργησιν καί τῶν ὑπολοίπων Ὀρθοδόξων δογμάτων, ἐφόσον ὁ σκοπός τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ ν.ἡ. ἦτο ἡ ἕνωσις μέ ἁπάσας τάς αἱρέσεις, ὅπως λέγουν καί πράττουν εὐθαρσῶς οἱ ἴδιοι οἱ Οἰκουμενισταί. Ἑπομένως, πόθεν προκύπτει ὁ συκοφαντικός χαρακτηρισμός «ἡμερολάτραι», τόν ὁποῖον μᾶς προσάπτετε, δεδομένου μάλιστα ὅτι αὐτοί πού ἐπεκαλέσθησαν ἡμερολογιακήν ἀκρίβειαν καί τήν ἰσημερίαν τῆς 21^ης Μαρτίου πού ὑπῆρχε κατά τήν κατάρτισιν τοῦ ἑορτολογίου ὑπό τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἦσαν οἱ πρωτεργάται τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ ν.ἡ., ἐνῶ οἱ ἐμμένοντες εἰς τό παλαιόν ἡμερολόγιον ἁπλῶς διεχώρισαν τάς εὐθύνας των, ἀρνούμενοι νά συναινέσουν εἰς τήν ἀθέτησιν τῶν ὡς ἄνω Συνοδικῶν ἀποφάσεων καί νά «φραγκέψουν» διά τῆς νοθεύσεως τῶν Ὀρθοδόξων δογμάτων;

3. Τά προαναφερθέντα βιβλία τοῦ π. Θεοδωρήτου παρουσιάζουν τήν ὁμόφωνον Πατερικήν διδασκαλίαν καί πρᾶξιν εἰς τό θέμα τῆς διακοπῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μέ αἱρετικούς ἐπισκόπους. Ἐφόσον αὐτοί πού τήν ὑλοποιοῦν ἐπαινοῦνται ὑπό τῆς Ἐκκλησίας (βλ. τόν 15^ον Κανόνα τῆς ΑΒ΄ Συνόδου), διατί ὑμεῖς τούς χλευάζετε ὡς δῆθεν «Ὑπερεκκλησίαν»; Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης λέγει: «Τῆς γάρ αἱρέσεως ἀποσχιζόμενοι, τῇ εὐσεβείᾳ διαπαντός ἐνραπτόμεθα· τότε ἄρρηκτον βλέποντες τόν τῆς Ἐκκλησίας χιτῶνα, ὅταν ἀπορραγῇ τῆς πρός τήν αἵρεσιν κοινωνίας» (P.G. 44, σελ. 725). Ὁ Ἅγιος διδάσκει, ὅτι ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας διαφυλάσσεται μόνον ὅταν διακόπτηται ἡ κοινωνία μέ τήν αἵρεσιν, διδασκαλία τήν ὁποίαν συναντῶμεν καί εἰς τόν 15^ον Κανόνα τῆς ΑΒ΄ Συνόδου. Ὑμεῖς, ποῦ στηρίζετε τήν ἐκ διαμέτρου ἀντίθετον διδασκαλίαν σας, ὅτι δῆθεν ὅσοι ἀποτειχίζονται ἀπό τούς Οἰκουμενιστάς δημιουργοῦν σχίσμα; Ἀντιλαμβάνεσθε, ὅτι κατηγορεῖτε ἐμμέσως τούς Ἁγίους Πατέρας, πού ὑλοποίησαν τήν ὡς ἄνω διδασκαλίαν ὡς σχισματικούς; Δέν νομίζετε, ὅτι μέ αὐτήν τήν διδασκαλίαν καί πρᾶξιν σας συμπορεύεσθε μέ τήν αἵρεσιν τοῦ «νεοπατερισμοῦ» καί βεβαίως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Μήπως ἡ ἀνυπαρξία ἁγιοπατερικῆς θεμελιώσεως τῆς θεωρίας τῶν «Δύο Ἄκρων» ἐξηγεῖ καί τήν ἔλλειψιν πατερικῶν παραπομπῶν εἰς τήν ὁμιλίαν σας, ἀλλά καί ἐν γένει εἰς τά κείμενα τῶν θιασωτῶν τῆς ἐν λόγῳ καινοφανοῦς θεωρίας;

4. Πέραν τῆς ἀθετήσεως τῶν ὡς ἄνω Συνοδικῶν ἀποφάσεων διά τῆς υἱοθετήσεως τοῦ ν.ἡ., συμμετέχετε εἰς τό «ΠΣΕ», κοινωνεῖτε μέ τούς δεχομένους τήν «ἄρσιν τῶν ἀναθεμάτων» κατά τοῦ Παπισμοῦ (καί πιθανόν τήν ἄρσιν τῆς ἀκοινωνησίας κατά τάς προσφάτους καταγγελίας τοῦ Σεβ. Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου), καθώς καί τάς συμφωνίας ἑνώσεως μέ Μονοφυσίτας (Σαμπεζύ, 1990) καί Παπικούς (Μπάλαμαντ, 1993), τάς συμπροσευχάς, τά συλλείτουργα, τήν μνημόνευσιν τοῦ «πάπα» εἰς τά δίπτυχα, τήν ἀναγνώρισιν τῶν «μυστηρίων» τῶν Παπικῶν (Περιοδικόν Ἐπίσκεψις, ἀρ. 464, 1-7-1991), τάς αἱρετικάς δηλώσεις πατριαρχῶν, ἀρχιεπισκόπων κ.ἄ., τήν ἀλλοίωσιν τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τοῦ λαοῦ κ.λπ. Κατά τήν Πατερικήν διδασκαλίαν καί πρᾶξιν, δέν θά ἔπρεπε νά κοινωνῆτε μέ τόν Πατριάρχην Ἀθηναγόραν, ὁ ὁποῖος ἐδήλωσεν εὐθαρσῶς εἰς τήν παγκοσμίου κυκλοφορίας ἐφημερίδα New York Times τῆς 25-11-1940 τά ἑξῆς: «Στήν Κέρκυρα, ὅπου ἔζησα κάποτε, λειτούργησα πολλές φορές ὡς ραββῖνος γιά τούς Ἑβραίους φίλους μου»! Οὔτε θά ἔπρεπε νά κοινωνῆτε μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀμερικῆς Ἰάκωβον, ὁ ὁποῖος, εἰς συνέντευξίν του εἰς τήν ἰδίαν ἐφημερίδα τῆς 25-9-1967 (σ. 40), ἐδήλωσεν ὅτι θά πρέπῃ νά καταργήσωμεν τά δόγματα τῆς Τριαδικότητος τοῦ Θεοῦ, τῆς ἐνανθρωπήσεώς Του κ.λπ. καί νά κατασκευάσωμεν νέα, οὕτως ὥστε αὐτά νά εἶναι ἀποδεκτά ἀπό τόν σύγχρονον ἄνθρωπον! Οὔτε πρέπει νά κοινωνῆτε μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπον Αὐστραλίας Στυλιανόν, ὁ ὁποῖος τόν Δεκέμβριον τοῦ 1988 ἔγραψε τά ἑξῆς: «Ὅποιος νομίζει, ὅτι ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ ἔπεσε ἀπό τόν οὐρανό τέλεια καί ἀναμάρτητη ... αὐτός δέν θά καταλάβει ποτέ τό βαθμό τῆς κενώσεως πού καταδέχτηκε ὁ Θεός Λόγος ... Γιατί ἡ ἀναντίρρητη άναμαρτησία τοῦ Κυρίου ... ΚΑΤΑΚΤΗΘΗΚΕ βῆμα πρός βῆμα ...» (ἰδική μας ἡ ἔμφασις, Περιοδικόν τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Αὐστραλίας Φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας, Τόμος 9, Ἀρ. 12). Οὔτε, βεβαίως, πρέπει νά κοινωνῆτε μέ τόν Πατριάρχην Βαρθολομαῖον, ὁ ὁποῖος: (1) θεωρεῖ τούς ἀνθενωτικούς Ἁγίους «θύματα τοῦ ἀρχαικάκου ὄφεως» (βλ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 23-7-1999)· (2) διανέμει «τό ἅγιον Κοράνιον», διά τό ὁποῖον μάλιστα λέγει, ὅτι εἶναι ἰσότιμον μέ τήν Ἁγίαν Γραφήν («Ὀρθόδοξος Τύπος», 15-3-2002, σ. 5)· (3) ἀναιρεῖ τό ἱερόν Εὐαγγέλιον, ἐφόσον, παρά τήν ἐντολήν τοῦ Κυρίου: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη, βαπτίζοντες ... διδάσκοντες αὐτούς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν» (Ματθ. 28:19-20), ὁ κ. Βαρθολομαῖος κατακρίνει τήν ἱεραποστολήν εἰς μή Ὀρθοδόξους λαούς, ὡς δῆθεν προσβλητικήν διά τήν πίστιν των (Παγκόσμιον Συνέδριον κατά τοῦ ρατσισμοῦ, τῶν φυλετικῶν διακρίσεων καί τῆς ξενοφοβίας, Durban Ν. Ἀφρικῆς, 17-3-2001), καί ἐπισκέπτεται Ἑβραϊκάς Συναγωγάς καί λέγει εἰς τούς Ραββίνους, ὅτι εἶναι τέκνα τοῦ Ἀβραάμ, δηλαδή τά ἀντίθετα μέ αὐτά πού τούς εἶπεν ὁ Χριστός (βλ. Ἰω. 8:42-44)· (4) εἰς τήν διδακτορικήν του διατριβήν (σελ. 73) ἔγραψεν, ὅτι πρέπει νά τροποποιηθοῦν οἱ ἱεροί Κανόνες πού αὐτός ποδοπατεῖ ἔργῳ καί λόγῳ· (5) διδάσκει τό μέγα ψεῦδος, ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πιστεύουν δῆθεν εἰς τόν ἴδιον Θεόν, ἀλλ’ ὁ καθείς μέ τόν τρόπον του (βλ. «Ὀρθ. Τύπος», 8-1-1999, σ. 5)· κ.λπ. κ.λπ. Ἑπομένως, ποῦ εἶναι ἡ «ἀκρότης» τῶν ἀποτειχισθέντων;

5. Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, πῶς ἐξηγεῖτε τό γεγονός, ὅτι ὁ π. Ἐπιφάνιος, ἄν καί κατέκρινε τά «δύο ἄκρα», ἐν τούτοις ἐκοινώνει ἕως τό τέλος τῆς ζωῆς του μετά τοῦ ἑνός, ἤτοι τόν Οἰκουμενισμόν;

6. Πῶς σχολιάζετε τό γεγονός, ὅτι οἱ μέν ἐκφρασταί τοῦ ἑνός ἄκρου, τοῦ δαιμονικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀναγνωρίζονται καί χρηματοδοτοῦνται (!) ἀπό τήν πολιτικήν ἐξουσίαν, ἐνῷ οἱ ἐκφρασταί τοῦ ἄλλου «ἄκρου» διώκονται καί λοιδοροῦνται;

7. Πῶς δικαιολογεῖτε τήν κατανομήν τῆς ἀγάπης σας πρός τούς ὀπαδούς τῶν «δύο ἄκρων», ὅταν τούς μέν Οἰκουμενιστάς, οἱ ὁποῖοι ἑτοιμάζονται νά ὑποδεχθοῦν καί πάλιν τόν «πάπαν Ρώμης» εἰς τό Οἰκ. Πατριαρχεῖον, μνημονεύετε εἰς τήν θείαν Λειτουργίαν ὡς «ὀρθοδόξους», τούς δέ «ζηλωτάς» πολεμεῖτε, διώκετε, συκοφαντεῖτε καί γενικῶς ἀδικεῖτε, ὅπως, παραδείγματος χάριν, πράττετε ἐπί πολλά ἔτη ἐναντίον τῆς Γνησίας Ἱ. Μ. Ἐσφιγμένου Ἁγίου Ὄρους καί ὅπως ἐπράξατε εἰς τήν περίπτωσιν τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος Χρυσοστόμου Σπύρου τῶν Σπετσῶν, τοῦ ὁποίου ἀκόμη καί ἡ προσωπική περιουσία ἐδημεύθη;

Ἕπονται ὑπογραφαί (κατ’ ἀλφαβητικήν σειράν):

Δημακόπουλος Γεώργιος, Δημοσιογράφος

Κοτσίρης Παναγιώτης, Συνταξιοῦχος Ταχυδρομικός

Κουτσοῦκος Πέτρος, Καθηγητής Πολυτεχνικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Πατρῶν

Μακρῆς Παναγιώτης, Φοιτητής

Μάννης Νικόλαος, Διδάσκαλος

Νάσσος Ἠλίας, Ἠλεκτρονικός Μηχανικός Βιοϊατρικῆς

N. Ἰωάννης, Διαχειριστής τοῦ ἱστολογίου «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ»

Παναγοπούλου – Κουτσούκου Εὐανθία, Ἐκπαιδευτικός

Παπαγεωργίου Ἀθανάσιος, Ἰατρός Χειρουργός

Πολυμενόπουλος Διονύσιος, Ἐκπαιδευτικός

Τσιότρας Ζήσης, Θεολόγος

Χατζηνικολάου Δημήτριος, Ἀναπληρωτής Καθηγητής Πανεπιστημίου Ἰωαννίνων

Χριστοδουλίδης Κυπριανός, Ἰατρός Παθολόγος

Συνυπογράφων: π. Νικόλαος Δημαρᾶς Δρ.Ν.

 

Ὁ Ὅσιος παπα-Λεόντιος

 

Λέγεται ὅτι οἱ δώδεκα ἀνώνυμοι ἀναχωρητές τοῦ Ἄθωνα τοῦ συνέστησαν νά πάει ἤ τόν ἔστειλαν στό νησί τῆς Σάμου, γιά νά βοηθήσει πνευματικά τό λαό. Ἔκανε ὑπακοή καί πῆγε καί ἔμεινε ἐκεῖ μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς του.¹

Οἱ κάτοικοι τοῦ νησιοῦ πού τόν γνώρισαν διηγοῦνται θαυμαστά γεγονότα γιά τήν ζωή του. Ἔλεγχε στρατηγούς, δημάρχους καί ἄλλα ἐξέχοντα πρόσωπα, τά ὁποῖα δέν ἔδιναν τό καλό παράδειγμα στό λαό, ἀλλά ζοῦσαν ὡς ἀποστάτες τῆς Ὀρθοδοξίας καί τῆς κατά Χριστόν ζωῆς. Ποτέ δέν εἰσῆλθε σέ αὐτοκίνητο, στή Σάμο ὅπου ἔζησε τά τελευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς του.²

 

Ἦταν πεζοπόρος κήρυκας τῆς πίστεως καί τοῦ Εὐαγγελίου. Ἔζησε ὡς ἀκτήμων καί διά Χριστόν σαλός καί ὁ λαός τόν σεβόταν ὡς ἅγιο. Ἦταν ζηλωτής καί ἀκολουθοῦσε μέ πάθος τό Πάτριο ἡμερολόγιο, ἐλέγχοντας τούς Νεο-ημερολογίτες γιά τήν μεγάλη προδοσία τῆς Πίστεως.³

Στήν Σάμο πολλοί ἦταν οἱ πιστοί ἐκεῖνοι πού κράτησαν τήν Ὀρθοδοξία καί ἔμειναν σταθεροί στήν Πίστη. Γιαὐτό ὑπέστησαν διωγμούς, ἰδιαίτερα ἐπειδή δέν δέχονταν μέ τίποτα τό νέο φράγκικο καλενδάριο.

Μεταξύ αὐτῶν ἦταν καί ὁ παπα-Μελέτιος πού ὑπέστη διωγμό καί φυλάκιση, ἐπειδή δέν ἀκολούθησε τήν ἀλλαγή. Ἰδιαίτερα σκληρός ἦταν ὁ διωγμός στά χρόνια 1950-55. Τότε φυλακίστηκε καί βασανίστηκε καί ὁ παπά-Μελέτιος, καί ὅταν ἀποφυλακίστηκε, τόν ἄφησαν σχεδόν γυμνό, μέσα στήν παγωνιά καί στό κρύο. Ἅρπαξε πνευμονία καί κοιμήθηκε.

Εἶχε συγγενῆ καί τήν Ἀργυρώ, μιά πολύ πιστή Ὀρθόδοξη γυναῖκα. Ἡ Ἀργυρώ, μέσα σέ μεγάλη κακοκαιρία καί καταρρακτώδη βροχή, ἐμφανίστηκε στό Μοναστήρι μέ Κόλλυβα, ὅπου λειτουργοῦσε ὁ παπα-Πανάρετος, μιά ἁγιασμένη ψυχή, καί ἔφερε τά κόλλυβα γιά τό μνημόσυνο τοῦ παπά-Μελέτιου, χωρίς καθόλου νά βραχεῖ!

Στήν ἐρώτηση, πῶς ἔφτασε μέχρι τό Μοναστήρι τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς, χωρίς νά βραχεῖ καθόλου οὔτε αὐτή οὔτε τά κόλλυβα, αὐτή ἀπάντησε ὅτι πήγαινε ἀπό ἐκεῖ ... πού δέν ἔβρεχε!

Στό Μοναστήρι τοῦ Εὐαγγελισμοῦ στή Σάμο, ὅπου πήγαινε καί ὁ παπά-Λεόντιος, ζοῦσαν μέ μεγάλη στέρηση καί ἐγκράτεια καί δύο πολύ μεγάλες ἀσκήτριες, πού ψάρι δέν ἔτρωγαν οὔτε καί τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, πού πῆγε νά τούς λειτουργήσει ὁ παπα-Ἀζαρίας.

Στή Σάμο ζοῦσε καί ὁ μπαρμπα-Μανώλης. Ἤταν πολύ ταπεινός καί πρᾶος!

Ἔκανε πολλά παιδιά. Πολλά πέθαιναν ἀπό τήν φυματίωση καί τἄθαβε χωρίς παπά. Τοὔλεγαν νά γυρίσει μέ τό Νέο, γιατί κι αὐτός θά πέθαινε καί δέν θἆχε παπά νά τόν θάψει!

Ἐκεῖνος ταπεινά ἀπαντοῦσε:

-Ἄμα τό ἐπιτρέψει ὁ Θεός ἄς γίνει, ἀλά δέν νομίζω νά τό ἐπιτρέψει!

Ὅταν κοιμήθηκε, τά παιδιά του, πού εἶχαν μεγαλώσει, πῆραν τήν νύχτα τρεῖς ἡ ὥρα, τηλέφωνο τόν παπα-Ἀζαρία, νά στείλουν ἑλικόπτερο γιά νά τόν πάρει, πού θά τό νοίκιαζαν μέ πολλά λεφτά, γιατί εἶχε ἀπαγορευτικό καί οὔτε ἀεροπλάνο πετοῦσε, γιά νά ψάλλει τόν πατέρα τους!

Ἐκεῖνος ὅμως ξεκίνησε πολύ πρωί καί πῆγε στό ἀεροδρόμιο, ἕξι ἡ ὥρα, ὅπου ὑπῆρχε μόνο μία θέση στό ἀεροπλάνο, καί ἦταν τό μοναδικό πού πέταξε ἐκείνη τήν ἡμέρα, μέ τό ὁποῖο καί ξαναγύρισε, ἀφοῦ ἔφτασε στή Σάμο καί ἐξεπλάγησαν ὅλοι πού τόν εἶδαν πρωί-πρωί ἐκεῖ!

Ὅλα εἶχαν μόνο γιά λίγη ὥρα ἠρεμήσει! Οὔτε κακοκαιρία, οὔτε βροχή! Ἔκανε τήν κηδεία τοῦ εὐλογημένου μπάρμπα-Μανώλη, τόν ἔθαψαν ἁπλά, μέσα σέ ἕνα σεντόνι, καί ὁ παπα-Ἀζαρίας ἐπέστρεψε στό Μοναστήρι του!

Ὅπως μᾶς διηγήθηκε ὁ π. Ἀζαρίας, ὁ παπα-Λεόντιος ἦταν ἔγγαμος καί εἶχε ἀδελφό ἱερέα, στό χωριό Πλάτανος.

Ὅλο τό χωριό τόν ψήφισε ἱερέα, (ἔτσι γινόταν τότε, ἐκλέγονταν οἱ ἱερεῖς), καί χειροτονήθηκε στό Βαθύ τῆς Σάμου.

Οἱ χωριανοί του τόν προϋπάντησαν μέ θυμιάματα καί ἑξαπτέρυγα. Τό ὄνομά του ὡς κοσμικός ἦταν Λεωνίδας.

Ὅταν ἄλλαξε τό ἡμερολόγιο δέν ἀκολούθησε τήν καινοτομία.

Ὁ ἀδελφός του τόν προέτρεπε νά ἀλλάξει κι αὐτός, γιατί θά λειώσουν τά παπούτσια του καί δέν θά μπορέσει νά ξαναγοράσει ἄλλα!

Ἔκτοτε, πέταξε τά παπούτσια του, καί ἦταν ἀνυπόδητος σέ ὅλη του τή ζωή! Λέγοντας, ἄν τά παπούτσια μου γίνουν αἰτία νά χάσω τήν ψυχή μου, ποτέ νά μήν ξαναφορέσω! Ἡ πρεσβυτέρα του λυπήθηκε πολύ, πού δέν θἆχαν τά χρειαζούμενα γιά νά ζήσουν, καί ἀπό τήν στενοχώρια της πῆρε δηλητήριο, γιά νά αὐτοκτονήσει!

Ὅμως δέν πέθανε!

Τῆς ἔκαναν πλύσεις καί νοσηλεύτηκε στό νοσοκομεῖο. Ἔζησε στή συνέχεια ἄρρωστη. Εἶχε καί ἕναν γυιό, πού τελευταία κοιμήθηκε στόν Πειραιά.

Ὅλη τήν περιουσία του ὁ παπα-Λεόντιος τήν εἶχε μέσα σέ ἕνα σακκούλι!

Δηλ. εἶχε μέσα σ' αὐτό τά ἅγια σκεύη, Ἅγιο Ἄρτο καί τά ἀπαιτούμενα γιά τήν Θεία Λειτουργία!

Φοροῦσε σχεδόν πάντα τό κουκκούλι του. Ἐπάνω ἔγραφε: "Ὀρθοδοξία ἤ θάνατος!"

Μόνο ἕνα ζωστικό χιλιομπαλωμένο φοροῦσε. Δεύτερο ἔνδυμα δέν εἶχε!

Ζοῦσε σέ ἐξωκκλήσια καί στίς ἐρημιές. Ἔστελνε τά μικρά παιδιά νά διαλαλήσουν ὅτι τό ἀπόγευμα θἄβγαζε κήρυγμα ὁ παπα-Λεόντιος στήν πλατεῖα τοῦ χωριοῦ.

Τῶν Θεοφανείων ἅγιαζε ὅλες τίς παραλίες τοῦ νησιοῦ. Γυναῖκες μέ παντελόνια καί βαψίματα τίς ἔλεγχε αὐστηρά καί δέν τίς δεχόταν.

Ἔκανε τόν τρελλό, γιά νά κρύβει τήν ἁγιότητά του. Πολλοί τόν ἀπόπαιρναν. Τόν κυνηγοῦσαν καί τόν χτυποῦσαν.

Τρέλλες, ὅμως, δέν ἔλεγε!

Δημόσια ἔλεγχε ἐκείνους πού γέλαγαν καμμιά κοπέλα καί στή συνέχεια τήν ἐγκατέλειπαν καί δέν τήν νυμφεύονταν.

Ἔτσι ἔλεγξε κάποτε καί τόν γυιό ἑνός φορτηγατζῆ, πού γέλασε μιά κοπέλα στό χωριό! Ἐκεῖνος ὅμως δέν ἄντεξε τόν ἔλεγχο. Ἦταν καί πολύ γεροδεμένος. Τοὔστησε καρτέρι καί τόν βασάνισε φρικτά, χτυπώντας τον, ἔχοντας τον γονατιστό καί βγάζοντας του τά γένια τρίχα-τρίχα...

Ὁ μακάριος ὅμως παπα-Λεόντιος δέν ἔλεγε τίποτε! Μόνο προσευχόταν! Καρτερικά ὑπέμεινε τό βασανιστήριο καί γιά τόν λόγο τῶν χειλέων Του ἐβάστασε ὁδούς σκληράς!

Γιά τό φρικτό βασανιστήριό του ἔλεγε στό Μοναστήρι, ὅπου τόν δέχτηκαν γιά νά τόν περιποιηθοῦν λίγο καί νά καθαρίσουν τά αἵματα πού ἔτρεχαν ἀπό τό πρόσωπό του, καί πού τόν προέτρεπαν νά πάει νά καταγγείλει τό γεγονός στήν ἀστυνομία:

-Ἀφῆστε νά ξεπληρώσω καμμιά ἁμαρτία!

Ὅταν ἦταν μικρό παιδί ὁ παπα-Ἀζαρίας καί ἔπαιζε μέ τά ἄλλα παιδιά στήν παραλία, ὁ παπα-Λεόντιος προφήτευσε ὅτι αὐτό τό παιδί, ὅταν μεγαλώσει θά γίνει ἱερομόναχος καί ἡγούμενος, ὅπως διαβεβαίωσαν οἱ παλαιότεροι πού ζοῦν ἀκόμη καί εἶδαν τήν προφητεία του, μετά ἀπό πολλά χρόνια, νά ἐκπληρώνεται.

Παλαιότερα ὁ παπά-Λεόντιος εἶχε πάει καί στά Ἱεροσόλυμα.

Ὅταν τόν ρώτησαν, γιατί πῆγε, ἀπάντησε:

-Γιά νά σώσω τήν ψυχή μου! Ἀλλά ἔφυγε πάλι ἀπό 'κεῖ, γιατί Νεοημερολογίτες ἐπίσκοποι καί ἱερεῖς συλλειτουργοῦσαν μέ τούς Ἁγιοταφίτες.

Στή Σάμο, ὅπως σημειώσαμε, λειτουργοῦσε σέ ξωκκλήσια! Κάποτε λειτουργοῦσε στόν Ἅγιο Γεώργιο. Τούς πέταξαν ἔξω τά ὄργανα τῆς καινοτομίας. Ἕνας ἀπ' αὐτούς πέταξε καί τά Ἅγια. Ὁ παπα-Λεόντιος τότε τοῦ εἶπε:

-Κακό τέλος νά ἔχεις!

Καί πράγματι αὐτός ὁ ἀσεβής, καθόταν κάποτε καί κάπνιζε κοντά σέ ἕνα βαρέλι μέ πετρέλαιο. Τό ἄνοιξε νά δεῖ πόσο πετρέλαιο εἶχε μέσα, καί τά εὔφλεκτα ἀέρια, πού εἶχαν συγκεντρωθεῖ στό βαρέλι, πῆραν φωτιά καί ἔγινε ἔκρηξη καί ὁ ἴδιος κάηκε ζωντανός καί εἶχε φρικτό θάνατο!

Ἦταν αὐστηρός νηστευτής. Οὔτε τό Πάσχα δέν ἔτρωγε! Κάποτε, Πάσχα, θά τρώγαν κάτι σαρδέλες, στό Μοναστήρι πού βρέθηκε. Τόν πίεζαν νά φάει κι αὐτός!

Πῆρε ἕνα κόκκαλο ἀπό μιά σαρδέλα καί τό κατάπιε, γιά νά τούς κάνει τό θέλημα!

Κάποτε εἶχε ἔλθει στή Σάμο γιά διακοπές, ἀπό ὅπου καταγόταν, μέ τήν οἰκογένειά του ἀπό τήν Γερμανία, ἕνας φίλος μου, ὁ Γιάννης, πού δούλευε σέ μιά Κοινωνική ὑπηρεσία Δήμου στή Γερμανία.

Πηγαίνοντας γιά μπάνιο μέ τό αὐτοκίνητό του, βλέπει τόν παπά-Λεόντιο καταμεσήμερο, στόν ἔρημο δρόμο, πού τοῦ σήκωσε τό χέρι.

-Σταμάτα, τοῦ λέει!

-Ἐγώ σέ αὐτοκίνητο δέν μπαίνω, ἀλλά στό δικό σου θά μπῶ! γιατί ἐσύ θά γίνεις ἱερεύς!

Πῆγε μέχρι λίγο παρακάτω μαζί τους, καί μέσ' τήν ἐρημιά κατέβηκε. Ὁ φίλος μου ὁ Γιάννης τἄχασε! Δέν εἶχε ξανασυναντήσει τέτοιον ἄνθρωπο. Τόν θεώρησε τρελλό! Ἔτσι ὅπως τόν εἶδε ρακένδυτο καί ξυπόλυτο!

Πέρασαν τρία χρόνια καί χειροτονήθηκε ἱερεύς, ὁ παπά-Γιάννης! Τό περιστατικο μοῦ τό διηγήθηκε ὁ ἴδιος, ὅταν ζοῦσε, στή Γερμανία.

Πολλά θαυμάσια περιστατικά μοῦ διηγήθηκε καί ὁ τ. πρόεδρος τῆς Βερδικούσσας, ὁ κ. Θεόδωρος Καφφές, γιά τόν παπα-Λεόντιο.

Ὅτι περπατοῦσε ξυπόλυτος μέσα στό χιόνι καί ἀπό τίς πατοῦσες του ἔτρεχε αἷμα! Ὅτι μπαίνοντας στόν Ναό τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, στή Θεσσαλονίκη, μαζί του, μυρόβλυσε ὅλη ἡ Ἐκκλησία καί ἐκεῖ ἔβγαλε λόγο μέ παρρησία ὁ παπά-Λεόντιος, καυτηριάζοντας, στό κέντρο τῆς πόλης, τήν καινοτομία τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ καί τόν φοβερό Οἰκουμενισμό! Καί κανένας δέν τόμησε νά ἀντιλέξει, γιατί ἔβλεπαν τό μεγάλο θαῦμα τῆς μυροβλυσίας μπροστά στά μάτια τους!

Προσευχόταν ὁ παπα-Λεόντιος, στό δωμάτιο πού τόν φιλοξενοῦσε ὁ πρόεδρος, καί ὅταν ἄνοιξε γιά νά τοῦ μιλήσει, τόν εἶδε λουσμένο στόν ἱδρῶτα, νά προσεύχεται μέ λιγμούς καί μέ κραυγή ψυχῆς πρός τόν Θεόν!

Ἐπισκέφθηκαν κάποτε τόν παπα-Λεόντιο σέ ἕνα Μοναστήρι, ὅπου βρισκόταν, μερικοί ἀδελφοί ἀπό τήν Πάτρα.

Τούς σταύρωσε ὅλους ὁ παπα-Λεόντιος καί τούς εὐλόγησε, ἐκτός ἀπό τόν ἱερομόναχο τῆς συνοδείας, πού τόν ἔφτυνε συνέχεια!

Αὐτός ὁ ἱερομόναχος πῆρε ἄσχημο δρόμο στή συνέχεια, γιατί, φαίνεται, δέν εἶχε καθαρό βίο, ὅπως ὀφείλουν νά ἔχουν οἱ ἱερεῖς, καί καθαιρέθηκε ἀπό τήν Ἐκκλησία, γιατί σκανδάλιζε τόν κόσμο μέ τήν ἀπρόσεκτη ζωή του.

Κάποτε, ἀπό φθόνο τοῦ διαβόλου, ἔσπασε τό γυάλινο Ἀρτοφόριο, πού εἶχε πάντοτε μαζί του ὁ παπα-Λεόντιος, γιά νά κοινωνεῖ τούς ἀσθενεῖς καί νά μεταλαμβάνει καί ὁ ἴδιος, ὄντας ἱερεύς, ὅταν δέν μποροῦσε νά λειτουργήσει, μιά καί ἦταν σέ διαρκῆ νηστεία.

Ἔσκυψε μέ ἰδιαίτερη εὐλάβεια, μάζεψε τά γυαλιά καί τόν Ἅγιο Ἄρτο, ἔκανε τά γυαλιά μικρά κομματάκια σέ ἕνα γουδί χτυπώντας τα μέ τό γουδοχέρι καί τά κατέλυσε ὅλα.

Περίμεναν νά πεθάνει ἀπό ἐσωτερική αἱμορραγία ὁ παπα-Λεόντιος, ἀφοῦ θά κατακόβονταν τά σπλάχνα του ἀπό τά γυαλιά, ἀλλά τίποτε δέν ἔπαθε!

Συνέχισε νά κηρύσσει καί νά διδάσκει τόν λαό μέ παρρησία μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς του, τό 1995. Δίδασκε νά νηστεύουν ὅλοι καί νά ἐπιμελοῦνται τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς τους συνεχῶς, μέ ἀδιάλειπτη προσευχή ἐφαρμόζοντας τό Ἅγιο Εὐαγγέλιο καί τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Κυρίως κήρυσσε νά ἐπιστρέψουν ὅλοι στήν Ὀρθοδοξία καί στό Πάτριο Ἑορτολόγιο καί νά ἐγκαταλείψουν τήν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

"Ἡ ἀγάπη οὐ λογίζεται τό κακόν"

Ἀγαπημένοι μου πνευματικοὶ ἀδελφοί!

Ἀνάμεσα στοὺς ὡραίους καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ξεχωρίζει, ὡς χάρισμα τῆς ψυχῆς ποὺ ἀγαπᾶ ἰδιαίτερα τὸν Χριστόν μας, ἡ ἀγαθωσύνη!

Συνδυάζεται πάντοτε μὲ τὴν συγχωρητικότητα, τὴν κατανόηση, τήν καλωσύνη καὶ τὴν ἐλεημοσύνη!

Ἀληθινὰ καὶ κατὰ Θεὸν δίκαιος εἶναι ὁ ἐλεῶν ὅλην τὴν ἡμέραν, μὲ προσευχὴ γιὰ τοὺς ἀδελφούς, μὲ καλὸν λόγον, ἀγαθὲς σκέψεις καὶ καλοὺς λογισμοὺς γιὰ ὅλους!

Τότε ἡ ψυχὴ μας γίνεται ὁλάνθιστο πνευματικὸ περιβόλι!

Καρπὸς τῆς ἀγαθωσύνης εἶναι ἡ εἰρήνη καὶ ἡ πραότητα, ἡ γλυκύτητα τῶν ὑποστηρικτικῶν καὶ παρηγορητικῶν λόγων στοὺς ἀσθενεῖς πνευματικὰ καὶ σωματικά. 

Ἡ ἀγαθωσύνη ὡς ἐλεημοσύνη ἐκφράζεται καὶ μὲ τὴν ὑλικὴ κατὰ τὸ δυνατὸν συμπαράσταση στοὺς ἐνδεεῖς καὶ ἀπόρους ἀδελφούς μας.

Μεγάλη παρρησία κοντὰ στὸν Θεὸν ἀποκτάει ἡ ψυχή μας μὲ τὴν ἐλεημοσύνη καὶ στὸν νῦν αἰῶνα, στὰ αἰτήματα τῶν προσευχῶν μας, ἀλλὰ κυρίως τὴν Ἡμέρα Ἐκείνη, ἐνώπιόν του Δίκαιου Κριτῆ!

Γιαὐτό, ἰδιαίτερα σήμερα, σὲ ἡμέρες πνευματικῆς κυρίως κρίσεως ἂς καλλιεργήσουμε συνειδητὰ τὸν ὡραιότατο αὐτὸν καρπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὴν ἀγαθωσύνη, ὁμοιάζοντας μὲ τὸν Χριστόν μας, ποὺ ἀνατέλει τὸν ἥλιον Αὐτοῦ ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους καὶ ποὺ ἡ δικαιοσύνη Του ἀποδεικνύεται στὰ ἔργα μας μᾶλλον ὡς διαρκής φιλανθρωπία καὶ μέγα ἔλεος!

1 Ἴσως οἱ διηγήσεις αὐτές ἀναφέρονται σέ ἄλλον ἀσκητή καί ὄχι στόν παπα-Λεόντιο τῆς Σάμου, πού ἦταν ἔγγαμος ἱερεύς καί δέν εἶχε πάει ποτέ στό Ἅγιον Ὄρος, ὅπως μᾶς διεβεβαίωσε ὁ π. Ἀζαρίας, ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γροργοϋπηκόου στά Βίλλια Ἀττικῆς. Ὁ π. Ἀζαρίας κατάγεται ἀπό τήν Σάμο καί μᾶς διηγήθηκε πολλά θαυμάσια γιά τόν π. Λεόντιο. Πολλά, βέβαια, ἀπό τά ἀναφερόμενα καί στίς παραπάνω διηγήσεις εἶναι γεγονότα ἀληθινά καί εἶναι ἀπό τόν βίο τοῦ παπα-Λεόντιου, πού γιά ἕνα διάστημα εἶχε ἐξαφανισθεῖ ἀπό τήν Σάμο, ὅταν πῆγε στά Ἱεροσόλυμα!... ἤ καί στό Ἅγιον Ὄρος!...;

2 Μέ ἐξαίρεση τό γεγονός πού ἀναφέρεται πιό κάτω.

3 Σύγκρινε, Βλασίου Μοναχοῦ, ἁγιορείτου, Οἱ ἀόρατοι ἐρημίτες τοῦ Ἄθωνα, 2007