Τετάρτη 11 Μαρτίου 2015

Ψαλῶ τῷ Θεῷ μου ἕως ὑπάρχω!




 

Οἱ "ἀόρατοι" ἀσκητές
τοῦ Ἄθωνος

Στά πατερικά τοῦ Ἁγίου Ὄρους διαβάζουμε ὅτι ὑπάρχουν ἀσκητές πού ζοῦν πάνω στόν Ἄθωνα, ἀφημένοι κυριολεκτικά στά χέρια τοῦ Θεοῦ. Δέν φροντίζουν γιά τίποτε, οὔτε γιά τροφή, οὔτε γιά ἐνδύματα, οὔτε γιά στέγη!
Ζοῦν καί τρέφονται μέ τήν ἀδιάλειπτη προσευχή καί τήν Πρόνοια τοῦ Κυρίου, ὑπό τήν Σκέπη τῆς Θεοτόκου.
Κατά τήν μακραίωνη ἱστορία τοῦ Ἁγίου Ὄρους διασώζεται ἡ ἑξῆς παράδοση: -"Μία ὁμάδα ἀσκητῶν, τόν ἀριθμό ἑπτά, (κατ’ ἄλλους δώδεκα), ζοῦν μέ ἄκρα ἄσκηση, μέ μοναδικό ἔργο τήν ἀδιάλειπτη προσευχή ὑπέρ ὅλου τοῦ κόσμου. Ἔχουν λάβει εἰδική χάρη ἀπό τόν Κύριο νά ζοῦν ἄοικοι καί γυμνοί καί νά εἶναι ἀόρατοι ἀπό τούς ὀφθαλμούς τῶν ἀνθρώπων".1
Οἱ ἐμφανίσεις κατά καιρούς τῶν "ἀόρατων" ἀσκητῶν αὐτῶν σέ διάφορους προσκυνητές καί ἁγίους Γεροντάδες, πού στήν πραγματικότητα δέν εἶναι ἀόρατοι ἀλλά ἐπιθυμοῦν νά ζοῦν στήν ἀφάνεια, μακρυά ἀπό τήν περιέργεια καί τήν δόξα τῶν ἀνθρώπων, εἶναι γεγονός μαρτυρούμενο ἀπό πολλούς καί ἀξιόπιστους μάρτυρες πού καί 'μεῖς γνωρίσαμε.
Πολλές ἱστορίες μᾶς διηγήθηκαν παλαιότεροι πατέρες, πού εἴτε οἱ ἴδιοι τίς ἔζησαν εἴτε τίς ἄκουσαν νά τίς διηγοῦνται ἀπό τούς Γεροντάδες τους.

  Ὁ παπα-Λεόντιος

 

Ὅταν κατοίκησαν στήν Σκήτη τοῦ Λάκκου ὁ παπα-Σεραφείμ καί ἡ συνοδεία του, ἐξομολογοῦνταν σέ ἕναν πνευματικόν, ὀνόματι Λεόντιον Ἱερομόναχον.
Ὁ παπα-Λεόντιος ἔμενε ἕνα διάστημα σέ μιά σπηλιά τοῦ Ἄθωνα, γιαὐτό καί ὀνομάστηκε σπηλαιώτης. Ἐπειδή ἦταν
καλός καί ἀσκητικός Γέροντας, ἐξομολογοῦνταν σ' αὐτόν ἀρκετοί ἀσκητές. Ἦταν καί ἐξομολόγος τῆς συνοδείας τοῦ παπα-Σεραφείμ.
Μεταξύ αὐτῶν πού ἐξομολογοῦνταν, διηγήθηκε ὁ παπα-Σεραφείμ, ἦταν καί δώδεκα ἀνώνυμοι ἀναχωρητές, πού ἔμεναν σέ σπηλιές, στά βουνά τοῦ Ἄθωνα. Ὅταν πήγαιναν στόν παπα-Λεόντιο, μεταξύ ἄλλων, τοῦ "ἐπεξηγοῦσαν θεῖα Μυστήρια", τοῦ ἔλεγαν "τό μέλλον τοῦ Ἁγίου Ὄρους", τοῦ ἑρμήνευαν "τά κάλλη τοῦ παραδείσου" καί "ποία ἡ δόξα τῶν δικαίων μετά θάνατον".
Διασώζεται ἀκόμη μία ἀξιόπιστη διήγηση γιά τόν παπα-Λεόντιο καί τούς δώδεκα ἀφανεῖς ἐρημίτες.
Ὁ παπά-Λεόντιος ζοῦσε σάν ἐρημίτης στά ἐρημικά μέρη τοῦ Ἄθωνος. Εἶχε σχέσεις μέ δώδεκα ἀναχωρητές, τῶν ὁποίων γνώριζε τά κατοικητήρια. Παρά τό γεγονός ὅτι ἦταν πνευματικός, δεχόταν τίς συμβουλές καί τίς γνῶμες τῶν ἀναχωρητῶν αὐτῶν, γιατί τούς σεβόταν ὡς ἁγίους.

Νέα στοιχεία γιά τόν παπα-Λεόντιο
 
Πατέρα Νικόλαε, εὐλογεῖτε.
Ἐχθές το πρωί, μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, μίλησα μέ τήν κυρία πού φιλοξενοῦσε σπίτι της τόν π. Λεόντιο.
Μοῦ διηγήθηκε τά ἑξής:

"Ὁ π. Λεόντιος ἔμενε πρός τό τέλος τοῦ βίου του στό διαμέρισμά μου, στήν Γλυφάδα. Κάποια μέρα μοῦ εἶπε ὅτι θέλει νά φύγει, νά πάει στό νησί του νά κοιμηθεί.
Ἐγώ τόν ρώτησα:
-Γιατί παπποῦ, (ἔτσι τόν ἔλεγα), ἐδῶ δέν κοιμᾶσαι καλά;
Αὐτός μοῦ ἀπάντησε:
-Ὄχι, θέλω νά πάω στό νησί μου νά κοιμηθῶ. (Μετά κατάλαβα ὅτι ὕπνο ἐννοοῦσε τόν θάνατο). Τόν ἄφησα δίχως νά δώσω καί μεγάλη σημασία στά λεγόμενά του.
Μετά ἀπό κάποιες μέρες ὁ γέροντας μοῦ εἶπε ἀποφασιστικά:
- Ἐγώ θα φύγω, θά πάω στο νησί μου.
-Πῶς θά πᾶς παππού; Ἐσύ δεν ἔχεις καθόλου χρήματα καί ἐκτός αὐτοῦ τό ταξίδι εἶναι μακρινό!
-Δέν χρειάζομαι χρήματα! Θά κατέβω κάτω καί θά πάω, μοῦ ἀπάντησε.
-Ἐγώ φοβήθηκα, γιατί πέραν τῶν ἄλλων ὁ γέροντας δέν ἔβλεπε καλά! (Αὐτό, βέβαια, δεν μποροῦσες νά τό διακρίνεις, ἄν δέν τόν ἤξερες! Ἄν τόν ἄφηνες μόνο του αὐτός θά συνέχιζε τόν δρόμο του).
Ὅμως ἦταν ἀποφασισμένος.
Ἔτσι, λοιπόν, τηλεφώνησα στίς ἀδελφές μου προκειμένου νά μοῦ δώσουν χρήματα γιά νά συνοδέψω τόν γέροντα στό ταξίδι του. Πράγματι, μετά ἀπό λίγες ἡμέρες, ἔχοντας χρήματα μαζί μου, πῆρα τόν γέροντα καί ξεκινήσαμε γιά τό λιμάνι. Ὅταν φτάσαμε στήν προβλῆτα, ὁ καπετάνιος, καθώς εἶδε τόν γέροντα, (ξυπόλυτος ἦταν πάντα), κατέβηκε καί μοῦ εἶπε:
-Τόν παπποῦ ἄστον, θά τόν πάρω ἐγώ, καί ἔπιασε τόν γέροντα ἀπό τό μπράτσο, βοηθώντας τον νά ἀνέβει στό καράβι.
Ἐγώ ἀκολουθοῦσα...
Μπαίνοντας στό πλοῖο ζήτησα νά πληρώσω τά δύο εἰσιτήρια, ἀλλά μοῦ ἀπάντησαν ὅτι ὁ παπποῦς θά ταξιδέψει δωρεάν, πληρώστε μόνο τό δικό σας.
Τό βράδυ μείναμε στήν ἴδια καμπίνα μέ τόν παπποῦ, καί τόν ρώτησα:
-Ποῦ τόν ξέρεις τόν καπετάνιο καί κατέβηκε νά σέ συνοδέψει καί δέν μέ ἄφησε οὔτε κἄν νά πληρώσω τό εἰσιτήριό σου;
Ὁ γέροντας, ἐνῶ ἀρχικά δέν μοῦ ἀπαντοῦσε, βλέποντας τήν ἐπιμονή μου, μοῦ εἶπε:
Κάποτε τούς γλύτωσα τό καράβι! χωρίς νά ἀναφέρει περισσότερα.
Στήν Σάμο φτάσαμε μέσα στήν μαύρη νύχτα. Ἀποβιβαστήκαμε ἀπό τό καράβι καί ἄρχισα νά ψάχνω γιά κάποιο ταξί, πού θά μᾶς πήγαινε στόν προορισμό μας. Μάταια ὅμως. Αὐτοκίνητα ἔρχονταν καί ἔπαιρναν τούς ὑπόλοιπους ἐπιβάτες ὥσπου μείναμε στήν προβλήτα μόνον ἐγώ καί ὁ γέροντας. Ἀπελπίστηκα...
Ξάφνου ἔρχεται ἕνα ταξί, σταματάει ἐμπρός μου, καί ὁ ὁδηγός μοῦ λέει:
-Ἦρθα νά πάρω τόν γέροντα, τόν π. Λεόντιο.
Ἐγώ απόρησα!
-Ἐδῶ, τοῦ λέω, εἶναι.
-Ἐλᾶτε, μοῦ ἀπαντάει.
Ἐπιβιβαστήκαμε στό ταξί καί ρωτοῦσα τόν γέροντα, πῶς κατόρθωσε νά εἰδοποιήσει νά ἔρθουν νά μᾶς πάρουν. 

-Μήπως πῆρες τηλέφωνο; Τόν ρώτησα.
Καί μοῦ ἀπάντησε:
-Ἐγώ; Ἀπό ποῦ νά πάρω;
 

Ὁ ὁδηγός ἀκολουθοῦσε τόν δρόμο πού τοῦ ὑποδείκνυε ὁ γέροντας!
Ἀνεβαίναμε ἕνα βουνό μέσα στό δάσος. Φοβόμουν καί τόν ρωτοῦσα συνεχῶς: 
-Ποῦ πᾶμε ἀπό 'δῶ; Εἶσαι σίγουρος γιά τόν δρόμο; Ἐδῶ δέν ὑπάρχει τίποτα.
Κάποια στιγμή ὁ γέροντας εἶπε:
-Ἐδώ εἴμαστε. Φτάσαμε.
Ἴσα-ἴσα πού χάραζε. Δέν ὑπῆρχε ψυχή πουθενά. Μοῦ λέει: -Ἀκολούθησε αὐτό τό μονοπάτι καί θά βρεῖς μιά καλύβα. Πές τους πώς εἶμαι ἐδώ.
Φοβήθηκα. Δέν ἔβλεπα τίποτα.
Παρακάλεσα τόν ταξιτζή νά μέ περιμένει μέ τόν γέροντα, (φοβόμουνα μήπως τόν πάρει καί φύγει). Ἄρχισα νά κατεβαίνω τό μονοπάτι, ὥσπου ἔφτασα μπροστά σέ μιά καλύβα.
Φώναζα, φώναζα, ἀλλά μάταια.Ἦταν ἀκατοίκητη. Συνέχισα παρακάτω καί εἶδα μιάν ἄλλη καλύβα, ὅπου, φωνάζοντας, βγῆκε μιά γυναῖκα. Ἐν τῷ μεταξύ καί ὁ γέροντας μέ τόν ταξιτζή ἔρχονταν ξωπίσω μου.
Τό τί χαρά ἔκαναν καί οἱ δύο (ὁ γέροντας καί ἡ γυναῖκα), μόλις συναντήθηκαν ἦταν ἀπερίγραπτο. Ὁ ἕνας εἶχε πέσει στήν ἀγκαλιά τοῦ ἄλλου σάν μικρά παιδιά.
-Γιατί ἔφυγες; Τόν ρωτοῦσε ἡ γυναίκα. Γιατί δεν ἔμεινες ἐδώ νά σέ φιλοξενήσω;
Πλήρωσα τόν ταξιτζή γιά να φύγει καί ἀκολούθησα τόν γέροντα στήν καλύβα. Τό θέαμα πρωτόγνωρο!
Ἕνα δωμάτιο ὅλο κι ὅλο, τό πολύ δέκα τετραγωνικά, μέ τρία κρεββάτια, λίγο μεγαλύτερα ἀπό τό ἕνα μέτρο, καί ἕνα τζάκι στή μιά του γωνία, μέ ἕνα μπρίκι καί ἕνα τηγάνι.
Αὔτό ἦταν ὅλο!
Στό ἕνα ἀπ' τά κρεββάτια διακρινόταν ἕνας παπποῦς, ὁ ὁποῖος εἶχε φυματίωση! Ἔβηχε καί ἔφτυνε αἷμα!
Ἦτανε ὁ ἀδερφός τῆς γυναίκας.
Στεναχωρήθηκα τόσο πολύ, μόλις κατάλαβα τό μέγεθος τῆς φιλοξενίας αὐτῆς τῆς γυναίκας.
Πόση ἀγάπη χωροῦσε σέ αὐτό τό δωμάτιο!
Μέ πόση θέρμη τοῦ ἔλεγε, ποῦ ἤσουνα νά σέ φιλοξενήσω! Ποῦ; Νά τόν φιλοξενήσει ποῦ; Δέν χώραγε ὁ νοῦς μου. Στεναχωρήθηκα, γιατί κατανόησα, συγκρί-νοντας μέ τήν ἀγάπη τή δική της, πόσο δύσκολο μοῦ ἦτανε ἐμένα νά φιλοξενήσω ἕναν ἄνθρωπο στό διαμέρισμά μου μέ ὅλες τίς ἀνέσεις!
Ἔκατσα γιά λίγο μαζί τους καί ἔφυγα γιά νά προλάβω τό καράβι τῆς ἐπιστροφῆς.
Ἔφτασα στήν Ἀθῆνα, καί μετά ἀπό ἕνα μῆνα καί κάτι, ἔμαθα ὅτι ὁ παπποῦς κοιμήθηκε".
Αὐτά μοῦ εἶπε ἡ γυναῖκα αὐτή, (κυρά-Ζαχαρούλα τή λένε), τά ὁποῖα θά τῆς τά διαβάσω, γιά νά μοῦ τά ἐπαληθεύσει. Ἐπίσης μοῦ εἶπε, ὅτι θά ρωτήσει καί μιά φίλη της στήν Σαλαμίνα νά μάθει περισσότερα γιά τόν γέροντα, γιατί αὐτή ἔζησε μαζί του μεγαλύτερο διάστημα.
Σέ κάθε περίπτωση μπορεῖτε, ἄν ἐπιθυμεῖτε, νά ἐπικοινωνήσετε μαζί της, ἤ ἀκόμα, ἐάν πραγματοποιηθεῖ ἡ ἀγρυπνία τήν ἐρχόμενη Πέμπτη, νά τήν φέρω μαζί μου (ἐάν μπορεῖ).
Εὐλογεῖτε,
Παναγιώτης Χαμπεσῆς.
 

Πέμπτη 5 Μαρτίου 2015

Τό χάρισμα τῆς ἐλλάμψεως τοῦ προσώπου τοῦ παπα-Μόδεστου


Ἡ λάμψη τοῦ προσώπου τοῦ παπα-Μόδεστου ἦταν «ἄλλο πρᾶγμα», μοῦ τόνισε χαρακτηριστικά ὁ ἐξάδελφός μου Ἄγγελος Μοσχανδρέου, συνταξιοῦχος θεολόγος, καταγόμενος ἀπό τήν περιοχή μας, ἀλλά κατοικῶν τώρα στόν Βόλο, πρᾶγμα πού δέν ὑπῆρχε στόν Παΐσιο καί στούς ἄλλους διαφημιζόμενους ὡς ἁγίους...
Ἀλλά καί ὁ παπα-Εὐμένιος, ὁ γέροντάς του, εἶχε ἰδιαίτερο προορατικό καί διορατικό χάρισμα, ὅπως διαπίστωσε καί μοῦ διαβεβαίωσε ὁ Ἄγγελος. Ἦταν, βέβαια, καί ὁ γέροντας τοῦ παπα-Μόδεστου πολλές δεκαετίες μέσα στό Ἅγιον Ὄρος καί ἀφιερωμένος κι αὐτός στήν ἄσκηση καί στήν προσευχή ἀλλά καί λειτουργοῦσε συνεχῶς! Μιλοῦσε μέ ἀγάπη καί ἀφέλεια παιδική, ὅπως διαπίστωσα καί ‘γώ, μέ μιά ἀφέλεια πού ἄγγιζε τίς καρδιές τῶν προσκυνητῶν.  
                                                  

Ὁ Ἄγγελος μοῦ εἶπε ἐπίσης τά ἑξῆς:
-Ὁ φίλος μου ὁ Χαρίτων κάπνιζε πολύ! Τοῦ πῆρε τά τσιγάρα ὁ παπα-Μόδεστος, ὅταν πήγαμε στήν Κερασιά, καί τοῦ εἶπε:
-Τὄκοψες τό τσιγάρο, Χαρίτων, τελείωσες! Καί ἀπό τότε ὁ Χαρίτων δέν ξανακάπνισε!
-Ὁ ἀδελφός μιᾶς φαρμακοποιοῦ στό Βόλο, πού κάπνιζε κι αὐτός πολύ, κατά θαυμαστό τρόπο, ἔκοψε τό κάπνισμα καί ‘κεῖνος, μόλις πῆρε γράμμα τοῦ παπα-Μόδεστου, χωρίς κἄν νά τόν γνωρίζει!
Ἡ ἀδελφή του εἶχε γράψει στόν παπα-Μόδεστο καί τόν παρακάλεσε, παρακινούμενη ἀπό τήν δική μας ἀναφορά, μετά τό σημεῖο πού ἔγινε μέ τόν Χαρίτωνα, καί τόν παρακάλεσε νά κάνει προσευχή, γιά νά ἀπαλλαγεῖ καί ὁ ἀδελφός της ἀπό τό φοβερό πάθος τοῦ καπνίσματος,!
Ὅπως μοῦ εἶχε πεῖ ὁ ἁγιασμένος ἀσκητής τῆς Κερασιᾶς, ἔκανε πολλή προσευχή γιά αὐτούς πού κάπνιζαν, ἀφοῦ πρῶτα τούς ἔπαιρνε τά τσιγάρα ἀπό τά χέρια. Καί βοηθοῦσε ἡ Παναγία μας καί τό ἔκοβαν!
Τούς ἔλεγε:
Ἤρθατε ἐδῶ, στό περιβόλι τῆς Παναγίας μας, καί τό μολύνετε μέ τόν καπνό. Ἐδῶ πού μοσχοβολάει ὁ τόπος ἀπό τά λείψανα τόσων ἁγίων. Φέρτα ἐδώ τά τσιγάρα εἶπε, σέ κάποιον ἄλλον προσκυνητή, μαζί νά τά κάψουμε στό φοῦρνο!
-Ἔχεις ἄλλα; τόν ρώτησε.
-Ναί γέροντα, εἶπε ἐκεῖνος, τἄχω μέσα στό σακκίδιο, μία ... κούτα...! Φέρτα καί 'κεῖνα, μαζί νά τά κάψουμε, εἶπε ὁ γέροντας!
-Ὄχι, γέροντα, τί θά κάνω ἐδῶ μετά χωρίς τσιγάρο, δέν ἀντέχω!
-Πάμε τώρα νά τά κάψουμε μαζί, ἐπέμενε ὁ γέροντας ἀνυποχώρητος. Καί τά ἔκαψαν στό φοῦρνο! Καί 'κεῖνος ὁ προσκυνητής ὠφελήθηκε, δυσκολεύτηκε, ἀλλά μέσα στήν ἔρημο δέν μποροῦσε νά βρεῖ ἄλλα τσιγάρα. Καί δέν τόν ἄφησε ὁ παπα-Μόδεστος ἀβοήθητο, ὅπως μοῦ εἶπε:
-Πάω ἐπάνω καί τούς κάνω καί ‘γώ προσευχή! Καί ποιό ἦταν τό εἶδος τῆς προσευχῆς τοῦ παπα-Μόδεστου, τό διαπιστώσαμε πιό πάνω!


Μᾶς ἔλεγε ὁ Γέροντας, ὅ,τι πρόβλημα θεολογικό ἔχουμε νά πηγαίνουμε νά τό συζητᾶμε μαζί του. Θά μᾶς βοηθοῦσε νά τό λύσουμε!...
Διαπιστώσαμε, ὅτι πάντοτε εἶχε δίκαιο στίς παρατηρήσεις πού μᾶς ἔκανε καί μᾶς ὑποδείκνυε τήν λύση θεολογικῶν θεμάτων, πού ἐμεῖς δυσκολευόμαστε νά δώσουμε ἀπάντηση.
Ἐρευνῶντας στή συνέχεια, μέ τίς ὑποδείξεις του, στήν Πατρολογία καί μελετῶντας τούς μεγάλους καί θεοφόρους Πατέρες μας, στούς ὁποίους συνέχεια καταφεύγαμε, τόν Ἅγιο Μέγα Βασίλειο, τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο, τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο, τόν Ἅγιο Μάξιμο τόν Ὁμολογητή, τόν Μέγα δογματικό Ἅγιο Δαμασκηνό, τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, τόν Ἅγιο Μᾶρκο τόν Εὐγενικό καί τόν Ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη, διαπιστώναμε μέ ἔκπληξη, ὅτι ὁ ἀββᾶς τῆς Κερασιᾶς εἶχε πάντα δίκαιο στίς ἑρμηνεῖες του καί στίς ὑποδείξεις του!
Αὐτό ὀφειλόταν στήν καθαρότητά του! Στό ἀδιάλειπτο τῆς προσευχῆς του καί στήν διαρκῆ βία πού ἀσκοῦσε στόν ἑαυτό του, μένοντας σχεδόν πάντα ἄγρυπνος τίς νύχτες καί προσευχόμενος μέ στεναγμούς ἀλαλήτους!
Ἔτσι τόν φώτιζε τό Πανάγιο Πνεῦμα!
Τόν ὁδηγοῦσε εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν!
Ἐπιμελῶς, ὅμως, ἔκρυβε ὁ παπα-Μόδεστος τούς ὑπερφυεῖς ἀσκητικούς του ἀγῶνες, πού ἦσαν γνωστοί μόνο στόν Πανυπεράγαθο Θεό, στό γλυκύτατό μας Ἰησοῦ Χριστό, γλυκύτατο καί πρᾶγμα καί ὄνομα, ὅπως μᾶς Τόν ἀποκαλοῦσε στίς ἐπιστολές πού μᾶς ἔστελνε!
Εἶχε ξεχειλίσει ἡ καρδιά του ἀπό τό γλυκύτατο μέλι τῆς ἡσυχίας καί τῆς ἐπισκέψεως τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ μας στήν ψυχή του.
Γιαὐτό κάθε λόγος του ἦταν μετρημένος, ζυγισμένος καί μέ σοβαρότητα, ἀλλά πάντοτε μέ γλυκύτητα καί ἀγάπη μᾶς μιλοῦσε καί μᾶς νουθετοῦσε, διορθώνοντάς μας πολλές φορές καί γιά πράγματα πού δέν εἶχαμε συνειδητοποιήσει ὅτι ἦταν δυνατόν νά λυποῦν τόν Θεόν!


 
Ὁ παπα-Μόδεστος στόν Ἅγιο Δημήτριο τῆς Θεσσαλονίκης
Πληροφορηθήκαμε ἀπό τόν ἑξάδελφό μου παπα-Φίλιππο τῶν Θωμάδων, ὅτι ὁ παπα-Μόδεστος βρισκόταν στήν Θεσσαλονίκη, γιατί τόν εἶχε "χτυπήσει ἐγκεφαλικό". Ἀλλά τώρα ἦταν καλά καί μπορούσαμε νά τόν ἐπισκεφτοῦμε, γιά νά πάρουμε τήν εὐλογία του!
Ἐπικοινώνησα μέ τήν ἀδελφή του καί μᾶς εἶπαν, ὅτι μποροῦμε νά πᾶμε νά τόν δοῦμε.
Ἡ χαρά μας ἦταν μεγάλη.
Ἰδιαίτερα, γιατί θά μποροῦσε νά τόν γνωρίσει καί ἡ Πρεσβυτέρα καί νά τόν δοῦν καί τά παιδιά, πού τόσα τούς εἶχα διηγηθεῖ γιά τόν ἅγιο Γέροντα τῆς Κερασιᾶς.

Ξεκινήσαμε ἀπό τήν Πάτρα, πήραμε μαζί μας καί τήν κυρα-Βάσω μέ τήν κατηχήτριά μας τήν Ἀγγελική καί τά παιδιά μας, ἐκτός ἀπό τόν Σεραφείμ.
Στή Λάρισσα πήραμε καί τήν καλή μας ἀδελφή ἐν Χριστῷ τήν κυρα-Ἀμαλία, πού διακονοῦσε ἀκούραστη τόν Ναό τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων στή Γερμανία.
Φτάσαμε στή Θεσσαλονίκη. Πήγαμε στό σπίτι τῆς ἀδελφῆς τοῦ Γέροντα. Τόν εἶχαν σέ ἰδιαίτερο δωμάτιο. Τόν περιποιοῦνταν πολύ.
Ὅπως μοῦ ἐκμυστηρεύτηκε ἀργότερα ἡ ἀδελφή τοῦ Γέροντα, δέν ἤξεραν μέ τί ἄνθρωπο εἶχαν νά κάνουν καί τόν ἀπόπαιρναν στήν ἀρχή, πού δέν ἦταν κοινωνικός μέ τούς Καινοτόμους καί τούς Οἰκουμενιστές. Ἀργότερα ἔμειναν ἔκπληκτοι, πού ἀνώτατοι στρατιωτικοί καί δικαστικοί τῆς Θεσσαλονίκης πήγαιναν νά πάρουν τήν εὐχή τοῦ Γέροντα!...

Ἐκεῖ γνώρισε καί τήν Πρεσβυτέρα. Τήν κύτταξε ἀπό πάνω μέχρι κάτω καί εἶπε.
-Εἶναι καλή!
-Τήν βλέπω.
Στήν κυρα-Ἀμαλία εἶπε πάλι κάποια πράγματα, πού μόνον ἐκείνη γνώριζε. Τήν ἔβλεπε γιά πρώτη φορά!
Εἶδε ἰδιαίτερα καί τήν κυρα-Βάσω. Τῆς μίλησε καί 'κείνης μέ ἀγάπη καί τῆς ἔδωσε διάφορες συμβουλές. Καί ἐκείνη διαπίστωσε τό διορατικό καί τό προορατικό χάρισμα τοῦ ἅγιου Γέροντα.

Στή συνέχεια μοῦ λέει:
-Τόν ἄλλον ποῦ τόν ἔχεις;
-Ποιόν Γέροντα; Τόν Σεραφείμ;
-Ναί. Γιατί δέν τόν ἔφερες;
-Ὁ Σεραφείμ ἔρχεται μαζί μου συνέχεια στό Ἅγιον Ὄρος καί τόν βλέπετε ἐκεῖ, ἐνῶ τά κορίτσια δέν μποροῦν νά ἔλθουν...
-Καλά, τό καλοκαίρι νά τόν φέρεις, εἶπε ὁ Γέροντας. Ἐκεῖ στήν Κερασιά!
-Γέροντα, καλά εἶστε ἐδῶ, εἶπα. Μεγάλη περιποίηση σᾶς κάνουν. Καί σᾶς ἀγαποῦν!
-Δέν εἶναι καλά, παπα-Νικόλα, μοῦ λέει!
Ἀναπολοῦσε ὁ Γέροντας τήν ἀγαπημένη του Κερασιά καί τήν ἡσυχία στό ἀσκητήριό τους.
-Θά πρέπει νά πάω γρήγορα μέσα. Τί δουλειά ἔχουμε ἐμεῖς οἱ μοναχοί στόν κόσμο; Συμπλήρωσε.
Ὡστόσο ἦταν θέλημα Θεοῦ νά βγεῖ ὁ παπα-Μόδεστος στή Θεσσαλονίκη, χωρίς τήν θέλησή του. Τόν ἔβγαλαν οἱ ἀγαπημένοι Πατέρες, οἱ Δανιηλαῖοι καί οἱ Θωμάδες, ἀπ' ὅ,τι ἄκουσα, ἀφοῦ συνεννοήθηκαν μέ τόν ἀνηψιό του. Δέν ὅριζε ἐκεῖνος.
Ὅταν τοῦ ἔδωσαν τήν πρώτη φαρμακευτική ἀγωγή καί τόν φρόντισε ὁ ἀνηψιός του πού ἦταν καί γιατρός, καί τόν ἔβαλαν στό νοσοκομεῖο, ὁ Γέροντας συνῆλθε πολύ γρήγορα, γιατί δέν εἶχε ξαναπάρει στή ζωή του φάρμακα καί γιαὐτό τόν "ἔπιασαν" ἀμέσως καί ἔγινε καλά!

Βλέποντάς τον, λοιπόν, πού ἦταν πάλι καλά, πολύ χάρηκα, καί τοῦ λέω:
-Πᾶμε, Γέροντα, στόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ καί στόν Ἅγιο Δημήτριο;
-Πᾶμε, μοῦ λέει!
Καί σηκώθηκε ἀμέσως! Φόρεσε ἀπ' ἔξω ἀπό τήν πιτζάμα! πού τοῦ εἶχαν φορέσει! γιά πρώτη φορά στή ζωή του, τό ζωστικο του, φόρεσε καί τό ράσο του καί τό σκουφί του καί ἑτοιμάστηκε νά φύγουμε.
Πήγαμε πρώτα νά προσκυνήσουμε τόν Μέγα Παλαμᾶ, ὅπως τόν ἀποκαλοῦσε ὁ παπα-Μόδεστος. Νά σημειώσω ὅτι στό δρόμο, πού εἶχε πολλή μεγάλη κίνηση, δέν μᾶς ἔπιασε οὔτε ἕνα φανάρι! Συνεχῶς εἴχαμε πράσινο!
Μπαίνοντας στόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, μοῦ λέει ὁ Γέροντας:
-Μιά φορά, παλιά, πού εἶχαμε ἔλθει νά προσκυνήσουμε εὐωδίασε πολύ ὁ Μεγάλος Ἅγιος Γρηγόριος!
Μέσα μου σκεφτόμουνα, τώρα, πού εἴμαστε τόσοι πολλοί μέ τόν Γέροντα καί κάναμε καί τόσο κόπο, γιά νά ἔλθουμε στή Θεσσαλονίκη δέν θά ξαναγίνει κανένα σημεῖο;
Ζητήσαμε νά μᾶς ἀνοίξουν στό παρεκκλήσι, γιά νά προσκυνήσουμε τό ἱερό λείψανο, ἑνός ἀπό τούς μεγαλύτερους ἁγίους τῆς Ὀρθοδοξίας μας.
Μᾶς ἄνοιξαν καί προσκυνήσαμε. Ἀλλά στενοχωρηθήκαμε πολύ, πού στό παρεκκλήσι τοῦ Ἁγίου εἶχαν ... ἠλεκτρικά καντήλια... Πάτησε ὁ νεωκόρος τόν διακόπτη καί ἄναψαν...
Στή συνέχεια φύγαμε καί πήγαμε στόν Ἅγιο Δημήτριο. Νά προσκυνήσουμε καί κεῖ!
Πολλές φορές εἶχα προσκυνήσει τόν Ἅγιο Μεγαλομάρτυρα Δημήτριο!
Κατεβήκαμε στίς φυλακές τοῦ Ἁγίου. Πήραμε ἁγίασμα καί μᾶς τόνισε ὁ παπα-Μόδεστος, πόσο καλό κάνει στίς ἀρρώστιες καί πώς πολλά θαύματα γίνονται μέ τό ἁγίασμα τοῦ Ἁγίου Δημητρίου καί θεραπεύονται πολλοί.
Προσκυνήσαμε καί τόν τάφο τοῦ ἁγίου καί τά ἄλλα ἅγια λείψανα.
Μέχρι τότε δέν εἶχε συμβεῖ κάτι τό θαυμαστό, ἐπί δύο ὧρες πού ἤμασταν μέ τόν Γέροντα.
Ξαφνικά, μᾶς ἔρχεται ἕνα κῦμα τόσο μεγάλης εὐωδίας, τόσο ἔντονο, πού ἐγώ προσωπικά ἔμεινα ἔκπληκτος!
Κάτι τέτοιο δέν εἶχα ξανανιώσει στή ζωή μου ποτέ.
Ἡ τερπνή αὐτή καί ἀπερίγραπτη εὐωδία ἐρχόταν συνέχεια ἀπό μπροστά μας. Βρισκόμασταν ἐνώπιον ἑνός ζωντανοῦ καί μεγάλου θαύματος! Στή γνωνία, σέ μιά κολῶνα, βρισκόταν τό λείψανο ἑνός νέου ἁγίου, τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Καλλίδη!
-Γέροντα, τί πρᾶγμα εἶναι αὐτό, τόν ρωτάω, δέν μοῦ ἔχει ξανατύχει.
-Ὁ ἅγιος εἶναι, παπα-Νικόλα μου, μοῦ λέει ὁ παπα-Μόδεστος!
-Τέτοιους ἁγίους πέφτουμε καί τούς προσκυνᾶμε. Τούς βάζουμε ἐδαφιαία μετάνοια!
Πέσαμε ὅλοι κάτω ἀμέσως, ὁ Γέροντας, τά παιδιά, ἡ Πρεσβυτέρα, οἱ ἄλλοι καί 'γώ καί κάναμε ἐδαφιαῖες μετάνοιες!
Προσκυνήσαμε τόν μεγάλο Ἅγιο Γρηγόριο τόν ἐπίσκοπο Τραπεζοῦντος. Καί ὅπου πήγαινε ὁ Γέροντας στή συνέχεια καί τόν ἀκολουθοῦσα καί 'γώ, ἐρχόταν καί τό ἀπίστευτο σέ εὐωδία κῦμα, πού ποτέ στό παρελθόν καί μέχρι σήμερα δέν ξανααισθανθήκαμε.
Εἶχα μείνει ἐκστατικός!
Ἐπί δεκαπέντε - εἴκοσι λεπτά κατακλυζόμαστε συνέχεια ἀπό τήν ἀπερίγραπτη αὐτή οὐράνεια εὐωδία, πού δέν περιγράφεται μέ λόγια. Ζούσαμε παραδείσιες στιγμές ὅλοι μας!
Χαιρόταν μᾶλλον ὁ ἅγιος Γρηγόριος, πού ἕνας ἄλλος σύγχρονος ἅγιος καί ἀσκητής τῆς Κερασιᾶς ἦλθε στόν Ναό τοῦ ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, γιά νά προσκυνήσει. Μᾶς ἔδειξε ὁ Θεός, ὅτι ὄντως εἶχαμε ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ ἀνάμεσά μας καί μᾶς τό ἐπιβεβαίωνε καί μέ τό θαῦμα αὐτό!
Γιά τόν παπα-Μόδεστο δέν φαινόταν κάτι ἰδιαίτερο ἡ μεγάλη αὐτή εὐλογία. Φαίνεται πώς τέτοιες ἐπισκέψεις τῆς χάριτος εἶχε πολλές.
Γιά μᾶς, ὅμως, ἦταν κάτι τό πρωτοφανές καί ἐκπληκτικό, πού δέν θέλαμε νά ἀπομακρυνθοῦμε ἀπό τό λείψανο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου καί πηγαίναμε καί ξαναπηγαίναμε καί προσκυνούσαμε μόνοι μας καί μέ τόν παπα-Μόδεστο!
Ἔκτοτε ξαναπῆγα ἀρκετές φορές στόν Ἅγιο Δημήτριο. Ξαναπροσκύνησα τό λείψανο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου, ἀλλά εὐωδία δέν ξανααισθάνθηκα. Μόνο μιά φορά, βγαίνοντας ἀπό τίς φυλακές τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, ἐπειδή ἡ κόρη μας ἡ Μαρία ἔδινε ἐξετάσεις καί εἶχε μέν ἀριστεύσει στά μαθήματα, εἶχε, ὅμως, κάποιο πρόβλημα ὑγείας, ὅπως ἔδειχναν οἱ ἐξετάσεις, καί ἦταν ἀφάνταστα στενοχωρημένη καί ἔκλαιγε μέ λιγμούς, γιά νά μᾶς παρηγορήσει ὁ ἀγαπημένος μας Ἅγιος Δημήτριος, μᾶς ἔστειλε μία λεπτή εὐωδία ἀπό τήν εἰκόνα του, πού εἶναι ἁγιογραφημένος μαζί μέ τόν Ἅγιο Νέστορα.
Καί πράγματι στή συνέχεια, μετά ἀπό τρία ἰατρικά συμβούλια, οἱ ἀνώτατοι γιατροί τῆς Στρατιωτικῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς τῆς Θεσσαλονίκης ἀπεφασισαν, ὅτι τήν κάνουν δεκτή στήν στρατιωτική Σχολή τῶν ἀξιωματικῶν τοῦ στρατοῦ!
Ἐκείνη, ὅμως, προτίμησε τήν Σχολή ἀξιωματικῶν τῆς Ἀστυνομίας, πού ἦταν τό ὄνειρό της, γιά νά ὑπηρετήσει τήν Πατρίδα μας!

Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2015

Ἀπάντηση στόν ἀρχ. Νικόδημον Ἀεράκην

Τήν κατωτέρω ἐπιστολήν πρός τόν Ἀρχιμανδρίτην Νικόδημον Ἀεράκην ὑπεβάλομεν πρός δημοσίευσιν εἰς τήν ἐκκλησιαστικήν ἐφημερίδα "Ὀρθόδοξος Τύπος" τήν 20-11-2014 καί πάλιν τήν 13-1-2015 (διά τοῦ ἠλεκτρονικοῦ ταχυδρομείου ἀμφοτέρας τάς φοράς), ἀλλά δυστυχῶς δέν τήν ἐδημοσίευσεν, ὡς ὤφειλε, συμφώνως πρός τόν νόμον περί δυσφημήσεως διά τοῦ τύπου, καθότι ἡ ἐπιστολή μας ἀπαντᾶ εἰς συκοφαντικόν κατά τῶν Γ.Ο.Χ. ἄρθρον τοῦ ὡς ἄνω Ἀρχιμανδρίτου. Ἡ ἐν λόγῳ ἐφημερίς καί ἄλλοτε ἠρνήθη νά δημοσιεύσῃ κείμενά μας. Δέν θά ἔλεγε τήν ἀλήθειαν ἄν ἰσχυρίζετο ὅτι εἶχεν ἄλλα, περισσότερον ἐπείγοντα, ἄρθρα καί ἐπιστολάς πρός δημοσίευσιν κατά τό χρονικόν διάστημα ἀπό τήν 20-11-2014 μέχρι σήμερον, διότι παρηκολουθήσαμεν τό περιεχόμενον τῶν φύλλων τοῦ "Ὀ.Τ." κατά τό ἐν λόγῳ χρονικόν διάστημα καί διεπιστώσαμεν ὅτι, ἀντί τῆς ἐπιστολῆς μας, ἐπροτίμησε νά δημοσιεύσῃ ἄρθρα διά τήν 40ετῆ ἀρχιερωσύνην τοῦ τάδε μητροπολίτου, τετριμμένα ἄρθρα κατά τοῦ Παπισμοῦ κ.λπ.


Ἐρωτήματα πρός τόν π. Νικόδημον Ἀεράκην
Ἀξιότιμε κ. Διευθυντά,


Σᾶς παρακαλοῦμεν νά δημοσιεύσητε τήν κατωτέρω ἐπιστολήν μας πρός τόν Ἀρχιμανδρίτην Νικόδημον Ἀεράκην, μέ ἀφορμήν τήν ὁμιλίαν του ἐν τῷ Ἱ. Ν. τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, Μενάνδρου 4, Ἀθῆναι, εἰς τάς 9 Νοεμβρίου 2014, ἡ ὁποία ἐδημοσιεύθη εἰς τό φύλλον ἀρ. 2045 τῆς ἐγκρίτου ἐφημερίδος «Ὀρθόδοξος Τύπος».



Πανοσιολογιώτατε π. Νικόδημε, Σᾶς παρακαλοῦμεν ν’ ἀπαντήσητε εἰς τάς κάτωθι ἀπορίας καί ἐνστάσεις μας:

1. Ἐάν σύγχρονός τις ἐπιστήμων ὑποστηρίξῃ τό γεωκεντρικόν σύστημα, ἀγνοῶν τόν Ἀρίσταρχον τόν Σάμιον καί τόν Γαλιλαῖον, οἱ ὁποῖοι τό κατέρριψαν, πῶς θά τόν ἐχαρακτηρίζατε; Διατί, λοιπόν, παραβλέπετε τό γεγονός, ὅτι ἡ καινοφανής θεωρία τῶν «Δύο Ἄκρων» τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου ἔχει ἀνασκευασθῆ ὑπό ὀρθοδόξων συγγραφέων, μέ προεξάρχοντα τόν μακαριστόν Ἱερομόναχον Θεοδώρητον Μαῦρον, διά τῶν γνωστῶν βιβλίων του «Διάλογοι τῆς Ἐρήμου περί Οἰκουμενισμοῦ» καί «Τό Ἀντίδοτον», τά ὁποῖα εἶναι Ἁγιογραφικῶς καί Ἁγιοπατερικῶς τεκμηριωμένα καί, ὡς ἐκ τούτου, οὐδέποτε καί ὑπό οὐδενός ἀνῃρέθησαν;

2. Διατί ἐπιμένετε εἰς τό δευτερεῦον θέμα τοῦ ἡμερολογίου καί παραθεωρεῖτε τό πρωτεῦον, πού εἶναι ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀποκρύπτων μάλιστα ἀπό τούς ἀναγνώστας σας τό ἀναμφισβήτητον γεγονός, ὅτι ἡ αὐθαίρετος καί ἀντικανονική ἐπιβολή τοῦ νέου ἡμερολογίου (ν.ἡ.) ἐγένετο ὑπό τῆς Ἱεραρχίας τοῦ 1924 χάριν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (βλ. Ἐγκύκλιον τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου τοῦ 1920), καί μάλιστα παρά τό γεγονός, ὅτι ἦτο βέβαιον, ὅτι θά προκαλέσῃ σχίσμα εἰς τούς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας, καθότι τό ν.ἡ. εἶχεν ἀναθεματισθῆ ὑπό τριῶν Πανορθοδόξων Συνόδων τοῦ 16ου αἰῶνος; Τοὐτέστιν, ἡ ἐπιβολή τοῦ ν.ἡ. ἦτο ἀθέτησις τῶν ἐν λόγῳ Συνοδικῶν ἀποφάσεων, ἔβλαψε τό δόγμα τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, καί πάντα ταῦτα ἐγένοντο μέ σκοπόν τήν κατάργησιν καί τῶν ὑπολοίπων Ὀρθοδόξων δογμάτων, ἐφόσον ὁ σκοπός τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ ν.ἡ. ἦτο ἡ ἕνωσις μέ ἁπάσας τάς αἱρέσεις, ὅπως λέγουν καί πράττουν εὐθαρσῶς οἱ ἴδιοι οἱ Οἰκουμενισταί. Ἑπομένως, πόθεν προκύπτει ὁ συκοφαντικός χαρακτηρισμός «ἡμερολάτραι», τόν ὁποῖον μᾶς προσάπτετε, δεδομένου μάλιστα ὅτι αὐτοί πού ἐπεκαλέσθησαν ἡμερολογιακήν ἀκρίβειαν καί τήν ἰσημερίαν τῆς 21ης Μαρτίου πού ὑπῆρχε κατά τήν κατάρτισιν τοῦ ἑορτολογίου ὑπό τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἦσαν οἱ πρωτεργάται τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ ν.ἡ., ἐνῶ οἱ ἐμμένοντες εἰς τό παλαιόν ἡμερολόγιον ἁπλῶς διεχώρισαν τάς εὐθύνας των, ἀρνούμενοι νά συναινέσουν εἰς τήν ἀθέτησιν τῶν ὡς ἄνω Συνοδικῶν ἀποφάσεων καί νά «φραγκέψουν» διά τῆς νοθεύσεως τῶν Ὀρθοδόξων δογμάτων;

3. Τά προαναφερθέντα βιβλία τοῦ π. Θεοδωρήτου παρουσιάζουν τήν ὁμόφωνον Πατερικήν διδασκαλίαν καί πρᾶξιν εἰς τό θέμα τῆς διακοπῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μέ αἱρετικούς ἐπισκόπους. Ἐφόσον αὐτοί πού τήν ὑλοποιοῦν ἐπαινοῦνται ὑπό τῆς Ἐκκλησίας (βλ. τόν 15ον Κανόνα τῆς ΑΒ΄ Συνόδου), διατί ὑμεῖς τούς χλευάζετε ὡς δῆθεν «Ὑπερεκκλησίαν»; Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης λέγει: «Τῆς γάρ αἱρέσεως ἀποσχιζόμενοι, τῇ εὐσεβείᾳ διαπαντός ἐνραπτόμεθα· τότε ἄρρηκτον βλέποντες τόν τῆς Ἐκκλησίας χιτῶνα, ὅταν ἀπορραγῇ τῆς πρός τήν αἵρεσιν κοινωνίας» (P.G. 44, σελ. 725). Ὁ Ἅγιος διδάσκει, ὅτι ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας διαφυλάσσεται μόνον ὅταν διακόπτηται ἡ κοινωνία μέ τήν αἵρεσιν, διδασκαλία τήν ὁποίαν συναντῶμεν καί εἰς τόν 15ον Κανόνα τῆς ΑΒ΄ Συνόδου. Ὑμεῖς, ποῦ στηρίζετε τήν ἐκ διαμέτρου ἀντίθετον διδασκαλίαν σας, ὅτι δῆθεν ὅσοι ἀποτειχίζονται ἀπό τούς Οἰκουμενιστάς δημιουργοῦν σχίσμα; Ἀντιλαμβάνεσθε, ὅτι κατηγορεῖτε ἐμμέσως τούς Ἁγίους Πατέρας, πού ὑλοποίησαν τήν ὡς ἄνω διδασκαλίαν ὡς σχισματικούς; Δέν νομίζετε, ὅτι μέ αὐτήν τήν διδασκαλίαν καί πρᾶξιν σας συμπορεύεσθε μέ τήν αἵρεσιν τοῦ «νεοπατερισμοῦ» καί βεβαίως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Μήπως ἡ ἀνυπαρξία ἁγιοπατερικῆς θεμελιώσεως τῆς θεωρίας τῶν «Δύο Ἄκρων» ἐξηγεῖ καί τήν ἔλλειψιν πατερικῶν παραπομπῶν εἰς τήν ὁμιλίαν σας, ἀλλά καί ἐν γένει εἰς τά κείμενα τῶν θιασωτῶν τῆς ἐν λόγῳ καινοφανοῦς θεωρίας;


4. Πέραν τῆς ἀθετήσεως τῶν ὡς ἄνω Συνοδικῶν ἀποφάσεων διά τῆς υἱοθετήσεως τοῦ ν.ἡ., συμμετέχετε εἰς τό «ΠΣΕ», κοινωνεῖτε μέ τούς δεχομένους τήν «ἄρσιν τῶν ἀναθεμάτων» κατά τοῦ Παπισμοῦ (καί πιθανόν τήν ἄρσιν τῆς ἀκοινωνησίας κατά τάς προσφάτους καταγγελίας τοῦ Σεβ. Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου), καθώς καί τάς συμφωνίας ἑνώσεως μέ Μονοφυσίτας (Σαμπεζύ, 1990) καί Παπικούς (Μπάλαμαντ, 1993), τάς συμπροσευχάς, τά συλλείτουργα, τήν μνημόνευσιν τοῦ «πάπα» εἰς τά δίπτυχα, τήν ἀναγνώρισιν τῶν «μυστηρίων» τῶν Παπικῶν (Περιοδικόν Ἐπίσκεψις, ἀρ. 464, 1-7-1991), τάς αἱρετικάς δηλώσεις πατριαρχῶν, ἀρχιεπισκόπων κ.ἄ., τήν ἀλλοίωσιν τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τοῦ λαοῦ κ.λπ. Κατά τήν Πατερικήν διδασκαλίαν καί πρᾶξιν, δέν θά ἔπρεπε νά κοινωνῆτε μέ τόν Πατριάρχην Ἀθηναγόραν, ὁ ὁποῖος ἐδήλωσεν εὐθαρσῶς εἰς τήν παγκοσμίου κυκλοφορίας ἐφημερίδα New York Times τῆς 25-11-1940 τά ἑξῆς: «Στήν Κέρκυρα, ὅπου ἔζησα κάποτε, λειτούργησα πολλές φορές ὡς ραββῖνος γιά τούς Ἑβραίους φίλους μου»! Οὔτε θά ἔπρεπε νά κοινωνῆτε μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀμερικῆς Ἰάκωβον, ὁ ὁποῖος, εἰς συνέντευξίν του εἰς τήν ἰδίαν ἐφημερίδα τῆς 25-9-1967 (σ. 40), ἐδήλωσεν ὅτι θά πρέπῃ νά καταργήσωμεν τά δόγματα τῆς Τριαδικότητος τοῦ Θεοῦ, τῆς ἐνανθρωπήσεώς Του κ.λπ. καί νά κατασκευάσωμεν νέα, οὕτως ὥστε αὐτά νά εἶναι ἀποδεκτά ἀπό τόν σύγχρονον ἄνθρωπον! Οὔτε πρέπει νά κοινωνῆτε μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπον Αὐστραλίας Στυλιανόν, ὁ ὁποῖος τόν Δεκέμβριον τοῦ 1988 ἔγραψε τά ἑξῆς: «Ὅποιος νομίζει, ὅτι ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ ἔπεσε ἀπό τόν οὐρανό τέλεια καί ἀναμάρτητη ... αὐτός δέν θά καταλάβει ποτέ τό βαθμό τῆς κενώσεως πού καταδέχτηκε ὁ Θεός Λόγος ... Γιατί ἡ ἀναντίρρητη άναμαρτησία τοῦ Κυρίου ... ΚΑΤΑΚΤΗΘΗΚΕ βῆμα πρός βῆμα ...» (ἰδική μας ἡ ἔμφασις, Περιοδικόν τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Αὐστραλίας Φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας, Τόμος 9, Ἀρ. 12). Οὔτε, βεβαίως, πρέπει νά κοινωνῆτε μέ τόν Πατριάρχην Βαρθολομαῖον, ὁ ὁποῖος: (1) θεωρεῖ τούς ἀνθενωτικούς Ἁγίους «θύματα τοῦ ἀρχαικάκου ὄφεως» (βλ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 23-7-1999)· (2) διανέμει «τό ἅγιον Κοράνιον», διά τό ὁποῖον μάλιστα λέγει, ὅτι εἶναι ἰσότιμον μέ τήν Ἁγίαν Γραφήν («Ὀρθόδοξος Τύπος», 15-3-2002, σ. 5)· (3) ἀναιρεῖ τό ἱερόν Εὐαγγέλιον, ἐφόσον, παρά τήν ἐντολήν τοῦ Κυρίου: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη, βαπτίζοντες ... διδάσκοντες αὐτούς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν» (Ματθ. 28:19-20), ὁ κ. Βαρθολομαῖος κατακρίνει τήν ἱεραποστολήν εἰς μή Ὀρθοδόξους λαούς, ὡς δῆθεν προσβλητικήν διά τήν πίστιν των (Παγκόσμιον Συνέδριον κατά τοῦ ρατσισμοῦ, τῶν φυλετικῶν διακρίσεων καί τῆς ξενοφοβίας, Durban Ν. Ἀφρικῆς, 17-3-2001), καί ἐπισκέπτεται Ἑβραϊκάς Συναγωγάς καί λέγει εἰς τούς Ραββίνους, ὅτι εἶναι τέκνα τοῦ Ἀβραάμ, δηλαδή τά ἀντίθετα μέ αὐτά πού τούς εἶπεν ὁ Χριστός (βλ. Ἰω. 8:42-44)· (4) εἰς τήν διδακτορικήν του διατριβήν (σελ. 73) ἔγραψεν, ὅτι πρέπει νά τροποποιηθοῦν οἱ ἱεροί Κανόνες πού αὐτός ποδοπατεῖ ἔργῳ καί λόγῳ· (5) διδάσκει τό μέγα ψεῦδος, ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πιστεύουν δῆθεν εἰς τόν ἴδιον Θεόν, ἀλλ’ ὁ καθείς μέ τόν τρόπον του (βλ. «Ὀρθ. Τύπος», 8-1-1999, σ. 5)· κ.λπ. κ.λπ. Ἑπομένως, ποῦ εἶναι ἡ «ἀκρότης» τῶν ἀποτειχισθέντων;

5. Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, πῶς ἐξηγεῖτε τό γεγονός, ὅτι ὁ π. Ἐπιφάνιος, ἄν καί κατέκρινε τά «δύο ἄκρα», ἐν τούτοις ἐκοινώνει ἕως τό τέλος τῆς ζωῆς του μετά τοῦ ἑνός, ἤτοι τόν Οἰκουμενισμόν;

6. Πῶς σχολιάζετε τό γεγονός, ὅτι οἱ μέν ἐκφρασταί τοῦ ἑνός ἄκρου, τοῦ δαιμονικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀναγνωρίζονται καί χρηματοδοτοῦνται (!) ἀπό τήν πολιτικήν ἐξουσίαν, ἐνῷ οἱ ἐκφρασταί τοῦ ἄλλου «ἄκρου» διώκονται καί λοιδοροῦνται;

7. Πῶς δικαιολογεῖτε τήν κατανομήν τῆς ἀγάπης σας πρός τούς ὀπαδούς τῶν «δύο ἄκρων», ὅταν τούς μέν Οἰκουμενιστάς, οἱ ὁποῖοι ἑτοιμάζονται νά ὑποδεχθοῦν καί πάλιν τόν «πάπαν Ρώμης» εἰς τό Οἰκ. Πατριαρχεῖον, μνημονεύετε εἰς τήν θείαν Λειτουργίαν ὡς «ὀρθοδόξους», τούς δέ «ζηλωτάς» πολεμεῖτε, διώκετε, συκοφαντεῖτε καί γενικῶς ἀδικεῖτε, ὅπως, παραδείγματος χάριν, πράττετε ἐπί πολλά ἔτη ἐναντίον τῆς Γνησίας Ἱ. Μ. Ἐσφιγμένου Ἁγίου Ὄρους καί ὅπως ἐπράξατε εἰς τήν περίπτωσιν τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος Χρυσοστόμου Σπύρου τῶν Σπετσῶν, τοῦ ὁποίου ἀκόμη καί ἡ προσωπική περιουσία ἐδημεύθη;

Ἕπονται ὑπογραφαί (κατ’ ἀλφαβητικήν σειράν):


Δημακόπουλος Γεώργιος, Δημοσιογράφος

Κοτσίρης Παναγιώτης, Συνταξιοῦχος Ταχυδρομικός

Κουτσοῦκος Πέτρος, Καθηγητής Πολυτεχνικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Πατρῶν

Μακρῆς Παναγιώτης, Φοιτητής

Μάννης Νικόλαος, Διδάσκαλος

Νάσσος Ἠλίας, Ἠλεκτρονικός Μηχανικός Βιοϊατρικῆς

N. Ἰωάννης, Διαχειριστής τοῦ ἱστολογίου «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ»

Παναγοπούλου – Κουτσούκου Εὐανθία, Ἐκπαιδευτικός

Παπαγεωργίου Ἀθανάσιος, Ἰατρός Χειρουργός

Πολυμενόπουλος Διονύσιος, Ἐκπαιδευτικός

Τσιότρας Ζήσης, Θεολόγος

Χατζηνικολάου Δημήτριος, Ἀναπληρωτής Καθηγητής Πανεπιστημίου Ἰωαννίνων

Χριστοδουλίδης Κυπριανός, Ἰατρός Παθολόγος

Συνυπογράφων: π. Νικόλαος Δημαρᾶς Δρ.Ν.

 

 https://fb.watch/sgj_c7HBY7/