Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

Καταδικασμένος ό Οίκουμενισμός ἀπό την ἁγίαν Ε΄ Οίκουμενικήν Σύνοδον


Οκουμενισμός εναι καταδικασμένη αρεση πό τήν γίαν Ε΄ Οκουμενικήν Σύνοδον καί τούς θεοφόρους Πατέρες 
ὑπό πατρός Νικολάου Δημαρᾶ, 
 (μέ βάση κείμενα τοῦ γέροντος Αὐγουστίνου Ἁγιοβασιλειάτου καί τῆς φιλορθοδόξου Ἑνώσεως "Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος")

 

     Αρεση εναι ν τινι παρεκκλίναι τν κειμένων μν δογμάτων, περ τς ρθς πίστεως" κατ τν Μ. Βασίλειον.

     κηρυσσόμενος Οκουμενισμς εναι μεγίστη αρεσις, πειδή μέ τήν αρεση ατή νατρέπεται Πίστις στν Μίαν γίαν Καθολικν κα ποστολικν κκλησίαν καί ἀνατρέπεται τό μυστήριον τῆς Θείας Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Σωτῆρος μας Χριστοῦ.

      Ατ δν κήρυξαν μέ λόγους καί μέ ργα ο ποστάτες θηναγορας, Δημήτριος κα Βαρθολομαος πανειλημμένως καί συστηματικά κα χι σποραδικά, πως συσκοτίζαν τν λήθεια ο μοναχοί τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί ἄλλοι Οἰκουμενιστές σέ διάφορα κείμενά τους;

     Κατ πόσον εναι σποραδικς κα νευ οδεμις σημασίας ο πίσημες δηλώσεις, τά ονιτικά συλλείτουργα καί ο παν-θρησκειακές συμπροσευχές λων τν πατριαρχικν καί ἀμέτρητων ἄλλων Οἰκουμενιστῶν, ποδεικνύεται π τ στοιχεα πο παρατίθενται συνεχς τά τελευταα χρόνια πό τούς ρθοδόξους πού γωνίζονται κατά τς φοβερς θέου αρέσεως το Νεοημρολογιτικοκουμενισμοῦ, λλά καί στό μέτερον περιοδικόν,  «Ἅγιοι Κολλυβάδες". 
Τό οκουμενιστικό δόγμα το πελλ καταδικασμένο δη πό τήν Ε΄ Οκουμενικήν Σύνοδον!
            πελλής θέλησε νά ερηνεύσει καί νά νώσει λες τίς παραφυάδες τς αρέσεως το Μαρκίωνος πό μίαν ρχήν καί ξουσίαν. Γιά τόν σκοπό ατό σκησε λη του τήν πιρροή, ρχόμενος σέ παφή μέ τούς πικεφαλς τν διαφόρων Μαρκιωνιστικῶν μάδων. Δέν ργησε μως νά ντιληφθεῖ, τι ταν δύσκολο νά τούς πείσει νά γκαταλείψουν τίς στήρικτες δογματικές διδασκαλίες τους καί νά υοθετήσουν κενες τν λλων. Σταμάτησε, λοιπόν, τίς καρπες διαμεσολαβήσεις. Τό συμπέρασμά του ταν, τι πρεπε νά κτισθε μία νοχή τς ποικιλίας στήν "πίστη".
      Ξεκινντας πό τήν δέα ατή, διατύπωνε να θεο νωτικό δόγμα, πού πό τό νομά του ποκλήθηκε "τό θεο δόγμα το πελλ", μέ τό περιβόητο σύνθημα: "Δέν εμαστε ποχρεωμένοι νά ψιλοκοσκινίζουμε τά πράγματα, καθένας μπορε νά μμένει στήν πίστη του, κενοι πού λπίζουν στόν σταυρωμένο, φ' σον χουν καλά ργα θά σωθον." πιό πλά: "Δέν εναι καθόλου παραίτητο νά ξετάζουμε τίς μεταξύ μας διαφορές. καθένας μπορε νά διατηρε τίς πεποιθήσεις του, διότι λοι σοι λπίζουν στόν σταυρωμένο καί χουν καλά ργα, θά σωθον."
     Θά ταν περιττό νά πομε, τι τό δόγμα ατό το πελλ, πρωτοδιατυπώθηκε πό τόν διο τόν Μαρκίωνα, πού γιος Πολύκαρπος, μαθητής τοῦ ἁγίου ποστόλου ωάννη, ποκαλοσε "πρωτότοκο το Σαταν", καί εναι παντελς λλότριο γιά τούς Χριστιανούς.
     μες ο Χριστιανοί, βέβαια, γαπμε τούς τερόδοξους καί λαχταρμε γιά μιά πραγματική καί για νωση μαζί τους -ταν συνέλθουν καί πιστεύσουν ρθόδοξα στόν Κύριόν μας ησον Χριστόν, γκαταλείποντας τίς αρετικές καί πεπλανημένες δοξασίες τους, καί τήν "παραμορφωμένη εκόνα το Χριστο".
     Τό δόγμα το πελλ καταδικάσθηκε στήν Ε΄ Οκουμενική Σύνοδο, λλά, πως λες ο ρχαες αρέσεις, μφανίσθηκε καί πάλι μεταγενέστερα.
     τσι τό 384, Σύμμαχος, εδωλολάτρης γέτης τς Ρωμαϊκς Συγγλήτου, γραψε στόν ατοκράτορα Μεγάλο Θεοδόσιο, κάνοντας κκληση νά εναι νεκτικός μέ τόυς εδωλολάτρες, διότι, καθώς λεγε, πάρχουν πολλοί δρόμοι πού δηγον στόν Θεό ...
     πίσης, τόν 12ο αἰῶνα, ραβας φιλόσοφος καί ατρός βερρόης, κδηλώθηκε πέρ μις νώσεως Χριστιανν, βραίων, Μωαμεθανν καί εδωλολατρν, πρόταση πού συζητήθηκε μέ θέρμη στούς Δυτικούς σχολαστικούς κύκλους.
     Παραλλαγές το πελλιανισμο πανεμφανίσθηκαν στήν Δ΄ Σύνοδο το Λατερανο τό 1215. Τοτο προετοίμασε τό δαφος γιά νώσεις πί βάσεως μή δογματικς, χι μόνο μέ τούς ρθοδόξους, λλά καί μέ τούς Μονοφυσίτες καί τούς Νεστοριανούς. τσι, ταν Κόπτης Πατριάρχης Μακάριος νώθηκε μέ τούς Λατίνους, χι μόνο δέν τόν ποχρέωσαν νά ποδεχθε τό filioque,  λλά καί το πέτρεψαν νά παλείψει λόκληρη τήν φράση "τό κ το Πατρός καί κ το Υο κπορευόμενον" (βλάσφημία καί αρεση φοβερή!), ρκε μόνο νά ναγνώριζε τήν ξουσία το Πάπα...
     πως βλέπουμε στά πιό πάνω κείμενα Οκουμενισμός εναι καταδικασμένη αρεση δη πό τήν Ε΄ Οκουμενική Σύνοδο. κήρυξή της κ νέου στίς μέρες μας δικαιολογε πέρα γιά πέρα τήν διακοπή τς κοινωνίας μέ τούς ψευδεπισκόπους πού τήν κηρύσσουν, κατά τόν ΙΕ΄ Κανόνα τς ΑΒ΄ Συνόδου! Ψευδεπισκόπους μέ τούς ὁποίους κοινωνε σήμερα παγκοσμίως Νέα κκλησία πού χει κλίνει γόνυ στόν Βάαλ!

            Ο κ. Βαρθολομαίος κατηγορείται από εμάς τους Ορθοδόξους ως αιρετικός και ταυτίζεται με έναν από τους αρχηγέτες του Γνωστικισμού των πρωτοχριστιανικών χρόνων, τον Απελλή.
            Ο Γνωστικισμός, για τους μη γνωρίζοντες, ήταν ένα συγκρητιστικό φιλοσοφικο – θρησκευτικό  σύστημα των πρώτων χρόνων του Χριστιανισμού, που είχε την ικανότητα να προσλαμβάνει στοιχεία από οποιαδήποτε θρησκεία και να τα ενσωματώνει στην διδασκαλία του, δηλαδή ένας σκέτος θρησκευτικός «χαμαιλέοντας», όπως σήμερα ο Οικουμενισμός.

          Ούτε ο Χριστιανισμός του ξέφυγε φυσικά, με αποτέλεσμα, όταν εμφανίστηκε ο Χριστιανισμός, να πάρει στοιχεία από την διδασκαλία του, να τα ενσωματώσει και να σχηματιστεί έτσι ο Χριστιανικός Γνωστικισμός.
          Ήταν δυαρχικός, πίστευε δηλαδή στον Θεό του κακού, που τον ταύτιζε με αυτόν της Παλαιάς Διαθήκης, γι’ αυτό και την απέρριπτε, και τον Θεό του καλού που δίδασκε, πως ήταν αυτός που έστειλε τον Χριστό στον κόσμο για να τον σώσει.
            Αφού λοιπόν είδαμε εν συντομία, ποιος ήταν και τι πρέσβευε ο Γνωστικισμός, ας δούμε τώρα, ποιος ήταν και τι δίδασκε ο Απελλής. Αντιγράφουμε από την Πατρολογία τόμος Α΄, σελίδα 265 του  καθηγητή τῆς Θεολογικῆς Στυλιανού Παπαδόπουλου:
            «Ο σημαντικότερος μαθητής του Μαρκίωνα στη Ρώμη, με τον οποίο όμως διαφώνησε σε ορισμένα σημεία της διδασκαλίας του. Ήταν φαίνεται πρόσωπο με καθαρό βίο και ενέπνεε πολύ σεβασμό.
Οι σπουδαιότερες ιδιοτυπίες του Απελλή: η απόρριψη της διαρχίας (η αρχή του κόσμου είναι μία), η σχετική απόρριψη του δοκητισμού και η ολοκληρωτική καταδίκη της Παλαιάς Διαθήκης. Ένεκα της διαφωνίας του με τον Μαρκίωνα έφυγε για την Αλεξάνδρεια, αλλά επανήλθε στη Ρώμη, όπου πέθανε μάλλον περί το 180 … Ό,τι γνωρίζουμε για τον Απελλή το οφείλουμε στον αντιαιρετικό συγγραφέα του Β΄ αιώνα Ρόδωνα, του οποίου αποσπάσματα καταχωρίζει στην Ιστορία του ο Ευσέβιος (Ε΄13). Ο Ρόδων γνώρισε τον Απελλή γέροντα. Στην διδασκαλία του Απελλή αναφέρονται ο Ιππόλυτος, ο Τερτυλιανός, ο Επιφάνιος και ο Αμβρόσιος
Το πραγματικό πιστεύω του Απελλή από την Εκκλησιαστική Ιστορία του Ευσέβιου, Ε΄13,5 συνοψίζεται στα εξής:
«όθεν και έφασκε μη δειν όλως εξετάζειν τον λόγον, αλλ’ έκαστον, ως πεπίστευκε, διαμένειν· σωθήσεσθαι γαρ τους επί τον εσταυρωμένον ηλπικότας απεφαίνετο, μόνο εάν έργοις αγαθοίς ευρίσκωνται»
Μετάφραση: «Δια τούτο έλεγε ότι δεν είναι καθόλου ανάγκη να εξετάζουμε τους λόγους, αλλ’ ο καθένας να παραμείνει στις πεποιθήσεις του· διότι ισχυρίζετο ότι θα σωθούν οι ελπίζοντες εις τον εσταυρωμένον, μόνο αν ευρεθούν να κάνουν αγαθά έργα».
Ο αιρετικός Απελλής και ο κ. Βαρθολομαίος
Το πατριαρχικό μήνυμα για το Ραμαζάνι των Μωαμεθανῶν

            Ο αιρετικός Απελλής, κατά τους πρωτοχριστιανικούς χρόνους, δίδασκε την αιρετική δοξασία: «έκαστος ως πεπίστευκεν σωθήσεται, μόνον εάν εν έργοις αγαθοίς ευρίσκεται». Δηλαδή, καθένας θα σωθεί, οπουδήποτε κι αν πιστεύει, (αφού μια αρχή κι ένας Θεός υπάρχει), αρκεί να κάνει καλά έργα (όπως η θρησκεία του τα διδάσκει).
            Αυτή η διδασκαλία, όμως, καταδικάσθηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού ως αίρεση. Ο δε ευαγγελιστής Ιωάννης, θεωρεί ορθόδοξον, μόνον εκείνον που δέχεται, διδάσκει και ομολογεί παντού —και όχι επιλεκτικά, κυρίως στους ορθόδοξους— «Χριστόν εν σαρκί εληλυθότα» (1Ιω. 4, 2).
Ποιόν Θεό, λοιπόν, διδάσκει ο ο
ἰκουμενιστής πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος; Τον Τριαδικόν Θεόν της Αλήθειας ή τον «Θεόν» των αιρετικών, του Οικουμενισμού και της Πανθρησκείας;
            Ποια είναι η ομολογία του προς τους ετερόδοξους και τους ετερόθρησκους;
Είναι να τους αναπαύει, ότι καλά κάνουν, ότι σωστά πράττουν μέσα στα πλαίσια της θρησκείας τους, και ότι έχουν χωρίς Χριστόν την «πνευματικήν ευλογίαν άνωθεν», ακόμη και εκτός της Εκκλησίας του Χριστού; Έτσι, όμως, δεν τους εξαπατά; Πότε θα τους καλέσει στην «κιβωτό της σωτηρίας», για να βαπτισθούν στο «όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος», που αποτελεί Εντολή του Αναστάντος Χριστού μας προς τους μαθητές Του; Ποτέ, αφού ήδη έχει δεχτεί ως έγκυρα το «βάπτισμα» και τα άλλα «μυστήρια» των Παπικών και των Προτεσταντών!... Δυστυχώς ο κ. Βαρθολομαίος συνεχίζει την διδασκαλία των προκατόχων του Οικουμενιστών πατριαρχών, Αθηναγόρα και Δημητρίου. Διαβάζουμε σε ανακοίνωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινου
πόλεως (1972):

«Επ’ ευκαιρία της Μουσουλμανικής εορτής του Μπαϊραμίου ο Πατριάρχης Δημήτριος, απηύθυνε προς αυτούς μήνυμα εις το οποίον αναφέρονται τα εξής: “Ο είς Μέγας Θεός των Πάντων του οποίου τέκνα υπάρχομεν όλοι, όλοι οι πιστεύοντες και λατρεύοντες αυτόν θέλει να σωθώμεν και είμεθα αδελφοί. Θέλει έστω και αν ανήκωμεν εις διαφόρους θρησκείας, εις τας οποίας όμως εμάθαμεν και να αναγνωρίζωμεν τον άγιον Θεόν ως την αρχήν και το τέλος των πάντων ν’ αγαπώμεν αλλήλους και να σκεπτώμεθα μόνον το καλόν και αυτό να πράττωμεν προς αλλήλους».

           
Στο ίδιο πνεύμα κινούμενος και ο κ. Βαρθολομαίος —εξυπηρετών την Πανθρησκεία και τον επερχόμενον Αντίχριστον— έγραφε σχετικά προσφάτως (17/9/2009):

«Μετ΄ αισθημάτων αγάπης και σεβασμού, απευθυνόμενος εις τους απανταχού της γης μουσουλμάνους, τα εγκάρδια συγχαρητήρια και τας καλλιτέρας ημών ευχάς επί τη ευκαιρία της λήξεως της νηστείας του Ραμαζανίου.

»Μετά την μακράν ταύτην περίοδον της νηστείας, ούσης και περιόδου περισυλλογής, προσευχής και φιλανθρωπίας, ήλθεν η στιγμή δι΄ έκαστον μουσουλμάνον να εορτάση και να λάβη την άνωθεν δικαίαν αντιμισθίαν.

»Εν τω πνεύματι της ειρήνης, της αγάπης και της κατανοήσεως ευχόμεθα υμίν άπαξ έτι ευλογημένον, τον εορτασμόν, προσευχόμενοι όπως ο Παντοδύναμος Θεός χαρίζηται εις υμάς πάσαν πνευματικήν ευλογίαν άνωθεν, εν τη ελπίδι ότι ο κόσμος θα ζη ηνωμένος.»

 † Βαρθολομαίος, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως και Οικουμενικός Πατριάρχης»[1].

            Αλλά για ποιον «παντοδύναμο Θεό» που θα χαρίσει την «άνωθεν ευλογία» μιλάει ο κ. Βαρθολομαίος; Τον Τριαδικό Θεό ή τον Αλλάχ;
            Ο κ. Βαρθολομαίος ταυτίζει συγκρητιστικά τον Τριαδικό Θεό με τόν Αλλάχ και τον Βούδα και ολόκληρο τον δαιμονικό κόσμο του Αντιχρίστου, που η αποκρυφιστική Νέα Εποχή του Υδροχόου συστηματικά προσπαθεί να επιβάλει δια της Πανθρησκείας. Με το μήνυμά του αυτό υιοθετεί —εμμέσως πλην σαφώς— τις μασωνικές συγκρητιστικές και αντίχριστες δοξασίες για τον Μέγα Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος (Μ.Α.Τ.Σ.), τον οποίο θεωρούν και λατρεύουν ως τον αληθινό θεό της αγάπης και της ενότητας-ειρήνης του κόσμου.

           
Το συμπέρασμα είναι, πως ο κ. Βαρθολομαίος με τα μηνύματά του αυτά και τις όλες ενέργειές του δεν ορθοτομεί την Αλήθεια του Χριστού, αλλά καινοτομεί το Ψεύδος του Αντιχρίστου, καθιστώντας στο πρόσωπό του την ιδιότητα και το διακόνημα του Πατριάρχη ανυπόστατο και ανενεργό!...
            Ο κ. Βαρθολομαίος δεν επέλεξε την αγιότητα. Επέλεξε την αίρεση. Δεν επέλεξε τον φωτεινό δρόμο των ομολογητών και μαρτύρων Ορθοδόξων Πατριαρχών. Επέλεξε τις ερεβώδεις ατραπούς των αιρετικών, του Απελλή, του Βέκκου κ.ά.

           
Και ως εκ τούτου ο κ. Βαρθολομαίος, πλέον, μόνον ως σφετεριστής του Πατριαρχικού Θρόνου της Κωνσταντινουß-πόλεως μπορεί να αντιμετωπιστεί, τον οποίο αναξίως και παρανόμως κατέχει ελέω των νεοεποχιτών εξουσιαστών του κόσμου τούτου!...

Για την
«Φιλορθόδοξο Ένωσι “Κοσμάς Φλαμιάτος”»
 Ο Πρόεδρος
 Ντετζιόρτζιο Λαυρέντιος
Ο Γραμματέας
Σημάτης Παναγιώτης

__________________________________
Ο αιρετικός Απελλής
Μικρές αναφορές παραθέτουμε για τον αιρετικό Απελλή και εκείνους οι οποίοι υιοθετούν την αίρεση που αυτός εκήρυξε:

«…Απελλής μεν, μίαν αρχήν ομολογεί ...όθεν και έφασκεν μη δειν όλως εξετάζειν τον λόγον, αλλ᾿ έκαστον, ως πεπίστευκεν, διαμένειν...»[2].
«Φάσκει γουν ούτος ο προειρημνος Απελλής και οι απ' αυτού, ότι ουκ εισί τρεις αρχαί ούτε δο, ως τοις περί Λουκιανόν και Μαρκωνα έδοξεν, αλλά, φησν, εις εστιν αγαθός θεός και μα αρχή και μα δναμις ακατονμαστος…» (Αγίου Επιφανίου, Πανάριον «κατά αιρέσεων πασών»). Το άθεον τούτο δόγμα, κατά τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δοσίθεο, δίδαξεν και ο Αβερρόης, λέγων, ότι και Ιουδαίοι, και Χριστιανοί και Εθνικοί, όλοι «κατά το ίδιον σέβας αγαθοποιούντες σώζωνται».● Ο Πάπας και το Βατικανό, υιοθέτησαν τους λόγους του αιρετικού Θεομιστίου «ότι το θείον άπειρον αφείκεν ίνα πιστεύωσι εις αυτό και δοξάζωσιν αυτό διαφόρως, εισίν όμως όλα δεκτά τα σεβάσματα» και διεκήρυξαν τις αιρετικές αυτές δοξασίες, τις οποίες οι άγιοι Πατέρες από της εποχής του Απελλή είχαν καταδικάσει και οι οποίες μεταμφιέστηκαν στην θεωρία των κλάδων. Αυτήν την αιρετική θεωρία, «κεκαλυμμένη», διεκήρυξε η γνωστή Εγκύκλιος του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως το 1920. Έκτοτε δια των εκάστοτε Πατριαρχών εφαρμόζεται προοδευτικά και σήμερα πλέον φανερά, «γυμνή τη κεφαλή», με λόγους και πράξεις του κ. Βαρθολομαίου και των ομοφρόνων του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου