Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Ἀπάντηση στόν ἀρχ. Νικόδημον Ἀεράκην

Τήν κατωτέρω ἐπιστολήν πρός τόν ρχιμανδρίτην Νικόδημον εράκην ὑπεβάλομεν πρός δημοσίευσιν εἰς τήν ἐκκλησιαστικήν ἐφημερίδα "Ὀρθόδοξος Τύπος" τήν 20-11-2014 καί πάλιν τήν 13-1-2015 (διά τοῦ ἠλεκτρονικοῦ ταχυδρομείου ἀμφοτέρας τάς φοράς), ἀλλά δυστυχῶς δέν τήν ἐδημοσίευσεν, ὡς ὤφειλε, συμφώνως πρός τόν νόμον περί δυσφημήσεως διά τοῦ τύπου, καθότι ἡ ἐπιστολή μας ἀπαντᾶ εἰς συκοφαντικόν κατά τν Γ.Ο.Χ. ρθρον το ς νω ρχιμανδρίτου. Ἡ ἐν λόγῳ ἐφημερίς καί ἄλλοτε ἠρνήθη νά δημοσιεύσῃ κείμενά μας. Δέν θά ἔλεγε τήν ἀλήθειαν ἄν ἰσχυρίζετο ὅτι εἶχεν ἄλλα, περισσότερον ἐπείγοντα, ἄρθρα καί ἐπιστολάς πρός δημοσίευσιν κατά τό χρονικόν διάστημα ἀπό τήν 20-11-2014 μέχρι σήμερον, διότι παρηκολουθήσαμεν τό περιεχόμενον τῶν φύλλων τοῦ "Ὀ.Τ." κατά τό ἐν λόγῳ χρονικόν διάστημα καί διεπιστώσαμεν ὅτι, ἀντί τῆς ἐπιστολῆς μας, ἐπροτίμησε νά δημοσιεύσῃ ἄρθρα διά τήν 40ετῆ ἀρχιερωσύνην τοῦ τάδε μητροπολίτου, τετριμμένα ἄρθρα κατά τοῦ Παπισμοῦ κ.λπ.


ρωτήματα πρός τόν π. Νικόδημον Ἀεράκην
ξιότιμε κ. Διευθυντά,


Σς παρακαλομεν νά δημοσιεύσητε τήν κατωτέρω πιστολήν μας πρός τόν ρχιμανδρίτην Νικόδημον εράκην, μέ φορμήν τήν μιλίαν του ν τ . Ν. τν Τριν εραρχν, Μενάνδρου 4, θναι, ες τάς 9 Νοεμβρίου 2014, ποία δημοσιεύθη ες τό φύλλον ρ. 2045 τς γκρίτου φημερίδος «ρθόδοξος Τύπος».



Πανοσιολογιώτατε π. Νικόδημε, Σς παρακαλομεν ν’ παντήσητε ες τάς κάτωθι πορίας καί νστάσεις μας:

1. άν σύγχρονός τις πιστήμων ποστηρίξ τό γεωκεντρικόν σύστημα, γνον τόν ρίσταρχον τόν Σάμιον καί τόν Γαλιλαον, ο ποοι τό κατέρριψαν, πς θά τόν χαρακτηρίζατε; Διατί, λοιπόν, παραβλέπετε τό γεγονός, τι καινοφανής θεωρία τν «Δύο κρων» το μακαριστο ρχιμανδρίτου πιφανίου Θεοδωροπούλου χει νασκευασθ πό ρθοδόξων συγγραφέων, μέ προεξάρχοντα τόν μακαριστόν ερομόναχον Θεοδώρητον Μαρον, διά τν γνωστν βιβλίων του «Διάλογοι τς ρήμου περί Οκουμενισμο» καί «Τό ντίδοτον», τά ποα εναι γιογραφικς καί γιοπατερικς τεκμηριωμένα καί, ς κ τούτου, οδέποτε καί πό οδενός νρέθησαν;

2. Διατί πιμένετε ες τό δευτερεον θέμα το μερολογίου καί παραθεωρετε τό πρωτεον, πού εναι αρεσις το Οκουμενισμο, ποκρύπτων μάλιστα πό τούς ναγνώστας σας τό ναμφισβήτητον γεγονός, τι αθαίρετος καί ντικανονική πιβολή το νέου μερολογίου (ν.ἡ.) ἐγένετο πό τς εραρχίας το 1924 χάριν το Οκουμενισμο (βλ. γκύκλιον το Οκ. Πατριαρχείου το 1920), καί μάλιστα παρά τό γεγονός, τι το βέβαιον, τι θά προκαλέσ σχίσμα ες τούς κόλπους τς κκλησίας, καθότι τό ν.ἡ. εἶχεν ἀναθεματισθῆ πό τριν Πανορθοδόξων Συνόδων το 16ου αἰῶνος; Τοτέστιν, πιβολή τοῦ ν.ἡ. ἦτο ἀθέτησις τῶν ἐν λόγῳ Συνοδικῶν ἀποφάσεων, ἔβλαψε τό δόγμα τῆς ἑνότητος τς κκλησίας, καί πάντα τατα γένοντο μέ σκοπόν τήν κατάργησιν καί τῶν ὑπολοίπων Ὀρθοδόξων δογμάτων, ἐφόσον ὁ σκοπός τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ ν.ἡ. ἦτο ἡ ἕνωσις μέ ἁπάσας τάς αἱρέσεις, ὅπως λέγουν καί πράττουν εὐθαρσῶς οἱ ἴδιοι οἱ Οἰκουμενισταί. Ἑπομένως, πόθεν προκύπτει ὁ συκοφαντικός χαρακτηρισμός «ἡμερολάτραι», τόν ὁποῖον μᾶς προσάπτετε, δεδομένου μάλιστα ὅτι αὐτοί πού ἐπεκαλέσθησαν ἡμερολογιακήν ἀκρίβειαν καί τήν ἰσημερίαν τῆς 21ης Μαρτίου πού ὑπῆρχε κατά τήν κατάρτισιν τοῦ ἑορτολογίου ὑπό τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἦσαν οἱ πρωτεργάται τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ ν.ἡ., ἐνῶ οἱ ἐμμένοντες εἰς τό παλαιόν ἡμερολόγιον ἁπλῶς διεχώρισαν τάς εὐθύνας των, ἀρνούμενοι νά συναινέσουν εἰς τήν ἀθέτησιν τῶν ὡς ἄνω Συνοδικῶν ἀποφάσεων καί νά «φραγκέψουν» διά τῆς νοθεύσεως τῶν Ὀρθοδόξων δογμάτων;

3. Τά προαναφερθέντα βιβλία το π. Θεοδωρήτου παρουσιάζουν τήν μόφωνον Πατερικήν διδασκαλίαν καί πρξιν ες τό θέμα τς διακοπς τς κκλησιαστικς κοινωνίας μέ αρετικούς πισκόπους. φόσον ατοί πού τήν λοποιον παινονται πό τς κκλησίας (βλ. τόν 15ον Κανόνα τς ΑΒ΄ Συνόδου), διατί μες τούς χλευάζετε ς δθεν «περεκκλησίαν»; γιος Γρηγόριος Νύσσης λέγει: «Τῆς γάρ αἱρέσεως ἀποσχιζόμενοι, τῇ εὐσεβείᾳ διαπαντός ἐνραπτόμεθα· τότε ἄρρηκτον βλέποντες τόν τῆς Ἐκκλησίας χιτῶνα, ὅταν ἀπορραγῇ τῆς πρός τήν αἵρεσιν κοινωνίας» (P.G. 44, σελ. 725). Ὁ Ἅγιος διδάσκει, ὅτι ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας διαφυλάσσεται μόνον ὅταν διακόπτηται ἡ κοινωνία μέ τήν αἵρεσιν, διδασκαλία τήν ὁποίαν συναντῶμεν καί εἰς τόν 15ον Κανόνα τῆς ΑΒ΄ Συνόδου. Ὑμεῖς, ποῦ στηρίζετε τήν ἐκ διαμέτρου ἀντίθετον διδασκαλίαν σας, ὅτι δῆθεν ὅσοι ἀποτειχίζονται ἀπό τούς Οἰκουμενιστάς δημιουργοῦν σχίσμα; Ἀντιλαμβάνεσθε, ὅτι κατηγορεῖτε ἐμμέσως τούς Ἁγίους Πατέρας, πού ὑλοποίησαν τήν ὡς ἄνω διδασκαλίαν ὡς σχισματικούς; Δέν νομίζετε, ὅτι μέ αὐτήν τήν διδασκαλίαν καί πρᾶξιν σας συμπορεύεσθε μέ τήν αἵρεσιν τοῦ «νεοπατερισμοῦ» καί βεβαίως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Μήπως νυπαρξία γιοπατερικς θεμελιώσεως τς θεωρίας τν «Δύο κρων» ξηγε καί τήν λλειψιν πατερικν παραπομπν ες τήν μιλίαν σας, λλά καί ν γένει ες τά κείμενα τν θιασωτν τς ν λόγ καινοφανος θεωρίας;


4. Πέραν τς θετήσεως τν ς νω Συνοδικν ποφάσεων διά τς υοθετήσεως το ν.ἡ., συμμετέχετε εἰς τό «ΠΣΕ», κοινωνεῖτε μέ τούς δεχομένους τήν «ἄρσιν τῶν ἀναθεμάτων» κατά τοῦ Παπισμοῦ (καί πιθανόν τήν ἄρσιν τῆς ἀκοινωνησίας κατά τάς προσφάτους καταγγελίας τοῦ Σεβ. Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου), καθώς καί τάς συμφωνίας ἑνώσεως μέ Μονοφυσίτας (Σαμπεζύ, 1990) καί Παπικούς (Μπάλαμαντ, 1993), τάς συμπροσευχάς, τά συλλείτουργα, τήν μνημόνευσιν τοῦ «πάπα» εἰς τά δίπτυχα, τήν ἀναγνώρισιν τν «μυστηρίων» τν Παπικν (Περιοδικόν πίσκεψις, ρ. 464, 1-7-1991), τάς αἱρετικάς δηλώσεις πατριαρχῶν, ἀρχιεπισκόπων κ.ἄ., τήν ἀλλοίωσιν τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τοῦ λαοῦ κ.λπ. Κατά τήν Πατερικήν διδασκαλίαν καί πρξιν, δέν θά πρεπε νά κοινωντε μέ τόν Πατριάρχην θηναγόραν, ὁ ὁποῖος ἐδήλωσεν εὐθαρσῶς εἰς τήν παγκοσμίου κυκλοφορίας φημερίδα New York Times τῆς 25-11-1940 τά ἑξῆς: «Στήν Κέρκυρα, που ζησα κάποτε, λειτούργησα πολλές φορές ς ραββνος γιά τούς βραίους φίλους μου»! Οὔτε θά πρεπε νά κοινωντε μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπον μερικς άκωβον, ὁ ὁποῖος, ες συνέντευξίν του ες τήν ἰδίαν ἐφημερίδα τῆς 25-9-1967 (σ. 40), ἐδήλωσεν ὅτι θά πρέπῃ νά καταργήσωμεν τά δόγματα τς Τριαδικότητος το Θεο, τς νανθρωπήσεώς Του κ.λπ. καί νά κατασκευάσωμεν νέα, οτως στε ατά νά εναι ποδεκτά πό τόν σύγχρονον νθρωπον! Οὔτε πρέπει νά κοινωντε μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπον Αστραλίας Στυλιανόν, ὁ ὁποῖος τόν Δεκέμβριον το 1988 ἔγραψε τά ἑξῆς: «ποιος νομίζει, τι νθρώπινη φύση το Χριστο πεσε πό τόν ορανό τέλεια καί ναμάρτητη ... ατός δέν θά καταλάβει ποτέ τό βαθμό τς κενώσεως πού καταδέχτηκε Θεός Λόγος ... Γιατί ναντίρρητη άναμαρτησία το Κυρίου ... ΚΑΤΑΚΤΗΘΗΚΕ βμα πρός βμα ...» (ἰδική μας ἡ ἔμφασις, Περιοδικόν τς ερς ρχιεπισκοπς Αστραλίας Φωνή τς ρθοδοξίας, Τόμος 9, ρ. 12). Οὔτε, βεβαίως, πρέπει νά κοινωντε μέ τόν Πατριάρχην Βαρθολομαῖον, ὁ ὁποῖος: (1) θεωρεῖ τούς ἀνθενωτικούς Ἁγίους «θύματα τοῦ ἀρχαικάκου ὄφεως» (βλ. «ρθόδοξος Τύπος», 23-7-1999)· (2) διανέμει «τό ἅγιον Κοράνιον», διά τό ὁποῖον μάλιστα λέγει, ὅτι εἶναι ἰσότιμον μέ τήν Ἁγίαν Γραφήν («Ὀρθόδοξος Τύπος», 15-3-2002, σ. 5)· (3) ἀναιρεῖ τό ἱερόν Εὐαγγέλιον, ἐφόσον, παρά τήν ἐντολήν τοῦ Κυρίου: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη, βαπτίζοντες ... διδάσκοντες ατούς τηρεν πάντα σα νετειλάμην μν» (Ματθ. 28:19-20), ὁ κ. Βαρθολομαῖος κατακρίνει τήν ἱεραποστολήν εἰς μή Ὀρθοδόξους λαούς, ὡς δῆθεν προσβλητικήν διά τήν πίστιν των (Παγκόσμιον Συνέδριον κατά το ρατσισμο, τν φυλετικν διακρίσεων καί τς ξενοφοβίας, Durban Ν. φρικς, 17-3-2001), καί ἐπισκέπτεται Ἑβραϊκάς Συναγωγάς καί λέγει εἰς τούς Ραββίνους, ὅτι εἶναι τέκνα τοῦ Ἀβραάμ, δηλαδή τά ἀντίθετα μέ αὐτά πού τούς εἶπεν ὁ Χριστός (βλ. Ἰω. 8:42-44)· (4) εἰς τήν διδακτορικήν του διατριβήν (σελ. 73) ἔγραψεν, ὅτι πρέπει νά τροποποιηθον οἱ ἱεροί Κανόνες πού αὐτός ποδοπατεῖ ἔργῳ καί λόγῳ· (5) διδάσκει τό μέγα ψεῦδος, ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πιστεύουν δῆθεν εἰς τόν ἴδιον Θεόν, ἀλλ’ ὁ καθείς μέ τόν τρόπον του (βλ. «ρθ. Τύπος», 8-1-1999, σ. 5)· κ.λπ. κ.λπ. Ἑπομένως, ποῦ εἶναι ἡ «ἀκρότης» τῶν ἀποτειχισθέντων;

5. Κατόπιν τν νωτέρω, πς ξηγετε τό γεγονός, τι π. πιφάνιος, ν καί κατέκρινε τά «δύο κρα», ν τούτοις κοινώνει ως τό τέλος τς ζως του μετά το νός, τοι τόν Οκουμενισμόν;

6. Πς σχολιάζετε τό γεγονός, τι ο μέν κφρασταί το νός κρου, το δαιμονικοΟκουμενισμο, ναγνωρίζονται καί χρηματοδοτονται (!) πό τήν πολιτικήν ξουσίαν, ν ο κφρασταί το λλου «κρου» διώκονται καί λοιδορονται;

7. Πς δικαιολογετε τήν κατανομήν τς γάπης σας πρός τούς παδούς τν «δύο κρων», ταν τούς μέν Οκουμενιστάς, ο ποοι τοιμάζονται νά ποδεχθον καί πάλιν τόν «πάπαν Ρώμης» ες τό Οκ. Πατριαρχεον, μνημονεύετε ες τήν θείαν Λειτουργίανς «ρθοδόξους», τούς δέ «ζηλωτάς» πολεμετε, διώκετε, συκοφαντετε καί γενικςδικετε, πως, παραδείγματος χάριν, πράττετε πί πολλά τηναντίον τς Γνησίας . Μ. σφιγμένου γίου ρους καί πωςπράξατε ες τήν περίπτωσιν το ειμνήστου Γέροντος Χρυσοστόμου Σπύρου τν Σπετσν, το ποίου κόμη καί προσωπική περιουσία δημεύθη;

πονται πογραφαί (κατ’ λφαβητικήν σειράν):


Δημακόπουλος Γεώργιος, Δημοσιογράφος

Κοτσίρης Παναγιώτης, Συνταξιοῦχος Ταχυδρομικός

Κουτσοῦκος Πέτρος, Καθηγητής Πολυτεχνικς Σχολς Πανεπιστημίου Πατρν

Μακρς Παναγιώτης, Φοιτητής

Μάννης Νικόλαος, Διδάσκαλος

Νάσσος λίας, λεκτρονικός Μηχανικός Βιοϊατρικς

N. Ἰωάννης, Διαχειριστής τοῦ ἱστολογίου «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ»

Παναγοπούλου – Κουτσούκου Εανθία, κπαιδευτικός

Παπαγεωργίου Ἀθανάσιος, Ἰατρός Χειρουργός

Πολυμενόπουλος Διονύσιος, κπαιδευτικός

Τσιότρας Ζήσης, Θεολόγος

Χατζηνικολάου Δημήτριος, ναπληρωτής Καθηγητής Πανεπιστημίου ωαννίνων

Χριστοδουλίδης Κυπριανός, ατρός Παθολόγος

Συνυπογράφων: π. Νικόλαος Δημαρᾶς Δρ.Ν.

 

Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

Ὁ Ὅσιος παπα-Λεόντιος

 
Λέγεται ὅτι οἱ δώδεκα ἀνώνυμοι ἀναχωρητές τοῦ Ἄθωνα τοῦ συνέστησαν νά πάει ἤ τόν ἔστειλαν στό νησί τῆς Σάμου, γιά νά βοηθήσει πνευματικά τό λαό. Ἔκανε ὑπακοή καί πῆγε καί ἔμεινε ἐκεῖ μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς του.1

Οἱ κάτοικοι τοῦ νησιοῦ πού τόν γνώρισαν διηγοῦνται θαυμαστά γεγονότα γιά τήν ζωή του. Ἔλεγχε στρατηγούς, δημάρχους καί ἄλλα ἐξέχοντα πρόσωπα, τά ὁποῖα δέν ἔδιναν τό καλό παράδειγμα στό λαό, ἀλλά ζοῦσαν ὡς ἀποστάτες τῆς Ὀρθοδοξίας καί τῆς κατά Χριστόν ζωῆς. Ποτέ δέν εἰσῆλθε σέ αὐτοκίνητο, στή Σάμο ὅπου ἔζησε τά τελευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς του.2

 

Ἦταν πεζοπόρος κήρυκας τῆς πίστεως καί τοῦ Εὐαγγελίου. Ἔζησε ὡς ἀκτήμων καί διά Χριστόν σαλός καί ὁ λαός τόν σεβόταν ὡς ἅγιο. Ἦταν ζηλωτής καί ἀκολουθοῦσε μέ πάθος τό Πάτριο ἡμερολόγιο, ἐλέγχοντας τούς Νεο-ημερολογίτες γιά τήν μεγάλη προδοσία τῆς Πίστεως.3


Στήν Σάμο πολλοί ἦταν οἱ πιστοί ἐκεῖνοι πού κράτησαν τήν Ὀρθοδοξία καί ἔμειναν σταθεροί στήν Πίστη. Γιαὐτό ὑπέστησαν διωγμούς, ἰδιαίτερα ἐπειδή δέν δέχονταν μέ τίποτα τό νέο φράγκικο καλενδάριο.

Μεταξύ αὐτῶν ἦταν καί ὁ παπα-Μελέτιος πού ὑπέστη διωγμό καί φυλάκιση, ἐπειδή δέν ἀκολούθησε τήν ἀλλαγή. Ἰδιαίτερα σκληρός ἦταν ὁ διωγμός στά χρόνια 1950-55. Τότε φυλακίστηκε καί βασανίστηκε καί ὁ παπά-Μελέτιος, καί ὅταν ἀποφυλακίστηκε, τόν ἄφησαν σχεδόν γυμνό, μέσα στήν παγωνιά καί στό κρύο. Ἅρπαξε πνευμονία καί κοιμήθηκε.

Εἶχε συγγενῆ καί τήν Ἀργυρώ, μιά πολύ πιστή Ὀρθόδοξη γυναῖκα. Ἡ Ἀργυρώ, μέσα σέ μεγάλη κακοκαιρία καί καταρρακτώδη βροχή, ἐμφανίστηκε στό Μοναστήρι μέ Κόλλυβα, ὅπου λειτουργοῦσε ὁ παπα-Πανάρετος, μιά ἁγιασμένη ψυχή, καί ἔφερε τά κόλλυβα γιά τό μνημόσυνο τοῦ παπά-Μελέτιου, χωρίς καθόλου νά βραχεῖ!

Στήν ἐρώτηση, πῶς ἔφτασε μέχρι τό Μοναστήρι τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς, χωρίς νά βραχεῖ καθόλου οὔτε αὐτή οὔτε τά κόλλυβα, αὐτή ἀπάντησε ὅτι πήγαινε ἀπό ἐκεῖ ... πού δέν ἔβρεχε!

Στό Μοναστήρι τοῦ Εὐαγγελισμοῦ στή Σάμο, ὅπου πήγαινε καί ὁ παπά-Λεόντιος, ζοῦσαν μέ μεγάλη στέρηση καί ἐγκράτεια καί δύο πολύ μεγάλες ἀσκήτριες, πού ψάρι δέν ἔτρωγαν οὔτε καί τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, πού πῆγε νά τούς λειτουργήσει ὁ παπα-Ἀζαρίας.

Στή Σάμο ζοῦσε καί ὁ μπαρμπα-Μανώλης. Ἤταν πολύ ταπεινός καί πρᾶος!

Ἔκανε πολλά παιδιά. Πολλά πέθαιναν ἀπό τήν φυματίωση καί τἄθαβε χωρίς παπά. Τοὔλεγαν νά γυρίσει μέ τό Νέο, γιατί κι αὐτός θά πέθαινε καί δέν θἆχε παπά νά τόν θάψει!

Ἐκεῖνος ταπεινά ἀπαντοῦσε:

-Ἄμα τό ἐπιτρέψει ὁ Θεός ἄς γίνει, ἀλά δέν νομίζω νά τό ἐπιτρέψει!

Ὅταν κοιμήθηκε, τά παιδιά του, πού εἶχαν μεγαλώσει, πῆραν τήν νύχτα τρεῖς ἡ ὥρα, τηλέφωνο τόν παπα-Ἀζαρία, νά στείλουν ἑλικόπτερο γιά νά τόν πάρει, πού θά τό νοίκιαζαν μέ πολλά λεφτά, γιατί εἶχε ἀπαγορευτικό καί οὔτε ἀεροπλάνο πετοῦσε, γιά νά ψάλλει τόν πατέρα τους!

Ἐκεῖνος ὅμως ξεκίνησε πολύ πρωί καί πῆγε στό ἀεροδρόμιο, ἕξι ἡ ὥρα, ὅπου ὑπῆρχε μόνο μία θέση στό ἀεροπλάνο, καί ἦταν τό μοναδικό πού πέταξε ἐκείνη τήν ἡμέρα, μέ τό ὁποῖο καί ξαναγύρισε, ἀφοῦ ἔφτασε στή Σάμο καί ἐξεπλάγησαν ὅλοι πού τόν εἶδαν πρωί-πρωί ἐκεῖ!

Ὅλα εἶχαν μόνο γιά λίγη ὥρα ἠρεμήσει! Οὔτε κακοκαιρία, οὔτε βροχή! Ἔκανε τήν κηδεία τοῦ εὐλογημένου μπάρμπα-Μανώλη, τόν ἔθαψαν ἁπλά, μέσα σέ ἕνα σεντόνι, καί ὁ παπα-Ἀζαρίας ἐπέστρεψε στό Μοναστήρι του!


Ὅπως μᾶς διηγήθηκε ὁ π. Ἀζαρίας, ὁ παπα-Λεόντιος ἦταν ἔγγαμος καί εἶχε ἀδελφό ἱερέα, στό χωριό Πλάτανος.

Ὅλο τό χωριό τόν ψήφισε ἱερέα, (ἔτσι γινόταν τότε, ἐκλέγονταν οἱ ἱερεῖς), καί χειροτονήθηκε στό Βαθύ τῆς Σάμου.

Οἱ χωριανοί του τόν προϋπάντησαν μέ θυμιάματα καί ἑξαπτέρυγα. Τό ὄνομά του ὡς κοσμικός ἦταν Λεωνίδας.

Ὅταν ἄλλαξε τό ἡμερολόγιο δέν ἀκολούθησε τήν καινοτομία.

Ὁ ἀδελφός του τόν προέτρεπε νά ἀλλάξει κι αὐτός, γιατί θά λειώσουν τά παπούτσια του καί δέν θά μπορέσει νά ξαναγοράσει ἄλλα!

Ἔκτοτε, πέταξε τά παπούτσια του, καί ἦταν ἀνυπόδητος σέ ὅλη του τή ζωή! Λέγοντας, ἄν τά παπούτσια μου γίνουν αἰτία νά χάσω τήν ψυχή μου, ποτέ νά μήν ξαναφορέσω! Ἡ πρεσβυτέρα του λυπήθηκε πολύ, πού δέν θἆχαν τά χρειαζούμενα γιά νά ζήσουν, καί ἀπό τήν στενοχώρια της πῆρε δηλητήριο, γιά νά αὐτοκτονήσει!

Ὅμως δέν πέθανε!

Τῆς ἔκαναν πλύσεις καί νοσηλεύτηκε στό νοσοκομεῖο. Ἔζησε στή συνέχεια ἄρρωστη. Εἶχε καί ἕναν γυιό, πού τελευταία κοιμήθηκε στόν Πειραιά.

Ὅλη τήν περιουσία του ὁ παπα-Λεόντιος τήν εἶχε μέσα σέ ἕνα σακκούλι!

Δηλ. εἶχε μέσα σ' αὐτό τά ἅγια σκεύη, Ἅγιο Ἄρτο καί τά ἀπαιτούμενα γιά τήν Θεία Λειτουργία!

Φοροῦσε σχεδόν πάντα τό κουκκούλι του. Ἐπάνω ἔγραφε: "Ὀρθοδοξία ἤ θάνατος!"

Μόνο ἕνα ζωστικό χιλιομπαλωμένο φοροῦσε. Δεύτερο ἔνδυμα δέν εἶχε!

Ζοῦσε σέ ἐξωκκλήσια καί στίς ἐρημιές. Ἔστελνε τά μικρά παιδιά νά διαλαλήσουν ὅτι τό ἀπόγευμα θἄβγαζε κήρυγμα ὁ παπα-Λεόντιος στήν πλατεῖα τοῦ χωριοῦ.

Τῶν Θεοφανείων ἅγιαζε ὅλες τίς παραλίες τοῦ νησιοῦ. Γυναῖκες μέ παντελόνια καί βαψίματα τίς ἔλεγχε αὐστηρά καί δέν τίς δεχόταν.

Ἔκανε τόν τρελλό, γιά νά κρύβει τήν ἁγιότητά του. Πολλοί τόν ἀπόπαιρναν. Τόν κυνηγοῦσαν καί τόν χτυποῦσαν.


Τρέλλες, ὅμως, δέν ἔλεγε!

Δημόσια ἔλεγχε ἐκείνους πού γέλαγαν καμμιά κοπέλα καί στή συνέχεια τήν ἐγκατέλειπαν καί δέν τήν νυμφεύονταν.

Ἔτσι ἔλεγξε κάποτε καί τόν γυιό ἑνός φορτηγατζῆ, πού γέλασε μιά κοπέλα στό χωριό! Ἐκεῖνος ὅμως δέν ἄντεξε τόν ἔλεγχο. Ἦταν καί πολύ γεροδεμένος. Τοὔστησε καρτέρι καί τόν βασάνισε φρικτά, χτυπώντας τον, ἔχοντας τον γονατιστό καί βγάζοντας του τά γένια τρίχα-τρίχα...

Ὁ μακάριος ὅμως παπα-Λεόντιος δέν ἔλεγε τίποτε! Μόνο προσευχόταν! Καρτερικά ὑπέμεινε τό βασανιστήριο καί γιά τόν λόγο τῶν χειλέων Του ἐβάστασε ὁδούς σκληράς!

Γιά τό φρικτό βασανιστήριό του ἔλεγε στό Μοναστήρι, ὅπου τόν δέχτηκαν γιά νά τόν περιποιηθοῦν λίγο καί νά καθαρίσουν τά αἵματα πού ἔτρεχαν ἀπό τό πρόσωπό του, καί πού τόν προέτρεπαν νά πάει νά καταγγείλει τό γεγονός στήν ἀστυνομία:

-Ἀφῆστε νά ξεπληρώσω καμμιά ἁμαρτία!

Ὅταν ἦταν μικρό παιδί ὁ παπα-Ἀζαρίας καί ἔπαιζε μέ τά ἄλλα παιδιά στήν παραλία, ὁ παπα-Λεόντιος προφήτευσε ὅτι αὐτό τό παιδί, ὅταν μεγαλώσει θά γίνει ἱερομόναχος καί ἡγούμενος, ὅπως διαβεβαίωσαν οἱ παλαιότεροι πού ζοῦν ἀκόμη καί εἶδαν τήν προφητεία του, μετά ἀπό πολλά χρόνια, νά ἐκπληρώνεται.

Παλαιότερα ὁ παπά-Λεόντιος εἶχε πάει καί στά Ἱεροσόλυμα.

Ὅταν τόν ρώτησαν, γιατί πῆγε, ἀπάντησε:

-Γιά νά σώσω τήν ψυχή μου! Ἀλλά ἔφυγε πάλι ἀπό 'κεῖ, γιατί Νεοημερολογίτες ἐπίσκοποι καί ἱερεῖς συλλειτουργοῦσαν μέ τούς Ἁγιοταφίτες.

Στή Σάμο, ὅπως σημειώσαμε, λειτουργοῦσε σέ ξωκκλήσια! Κάποτε λειτουργοῦσε στόν Ἅγιο Γεώργιο. Τούς πέταξαν ἔξω τά ὄργανα τῆς καινοτομίας. Ἕνας ἀπ' αὐτούς πέταξε καί τά Ἅγια. Ὁ παπα-Λεόντιος τότε τοῦ εἶπε:

-Κακό τέλος νά ἔχεις!

Καί πράγματι αὐτός ὁ ἀσεβής, καθόταν κάποτε καί κάπνιζε κοντά σέ ἕνα βαρέλι μέ πετρέλαιο. Τό ἄνοιξε νά δεῖ πόσο πετρέλαιο εἶχε μέσα, καί τά εὔφλεκτα ἀέρια, πού εἶχαν συγκεντρωθεῖ στό βαρέλι, πῆραν φωτιά καί ἔγινε ἔκρηξη καί ὁ ἴδιος κάηκε ζωντανός καί εἶχε φρικτό θάνατο!

Ἦταν αὐστηρός νηστευτής. Οὔτε τό Πάσχα δέν ἔτρωγε! Κάποτε, Πάσχα, θά τρώγαν κάτι σαρδέλες, στό Μοναστήρι πού βρέθηκε. Τόν πίεζαν νά φάει κι αὐτός!

Πῆρε ἕνα κόκκαλο ἀπό μιά σαρδέλα καί τό κατάπιε, γιά νά τούς κάνει τό θέλημα!


Κάποτε εἶχε ἔλθει στή Σάμο γιά διακοπές, ἀπό ὅπου καταγόταν, μέ τήν οἰκογένειά του ἀπό τήν Γερμανία, ἕνας φίλος μου, ὁ Γιάννης, πού δούλευε σέ μιά Κοινωνική ὑπηρεσία Δήμου στή Γερμανία.

Πηγαίνοντας γιά μπάνιο μέ τό αὐτοκίνητό του, βλέπει τόν παπά-Λεόντιο καταμεσήμερο, στόν ἔρημο δρόμο, πού τοῦ σήκωσε τό χέρι.

-Σταμάτα, τοῦ λέει!

-Ἐγώ σέ αὐτοκίνητο δέν μπαίνω, ἀλλά στό δικό σου θά μπῶ! γιατί ἐσύ θά γίνεις ἱερεύς!

Πῆγε μέχρι λίγο παρακάτω μαζί τους, καί μέσ' τήν ἐρημιά κατέβηκε. Ὁ φίλος μου ὁ Γιάννης τἄχασε! Δέν εἶχε ξανασυναντήσει τέτοιον ἄνθρωπο. Τόν θεώρησε τρελλό! Ἔτσι ὅπως τόν εἶδε ρακένδυτο καί ξυπόλυτο!

Πέρασαν τρία χρόνια καί χειροτονήθηκε ἱερεύς, ὁ παπά-Γιάννης! Τό περιστατικο μοῦ τό διηγήθηκε ὁ ἴδιος, ὅταν ζοῦσε, στή Γερμανία.


Πολλά θαυμάσια περιστατικά μοῦ διηγήθηκε καί ὁ τ. πρόεδρος τῆς Βερδικούσσας, ὁ κ. Θεόδωρος Καφφές, γιά τόν παπα-Λεόντιο.

Ὅτι περπατοῦσε ξυπόλυτος μέσα στό χιόνι καί ἀπό τίς πατοῦσες του ἔτρεχε αἷμα! Ὅτι μπαίνοντας στόν Ναό τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, στή Θεσσαλονίκη, μαζί του, μυρόβλυσε ὅλη ἡ Ἐκκλησία καί ἐκεῖ ἔβγαλε λόγο μέ παρρησία ὁ παπά-Λεόντιος, καυτηριάζοντας, στό κέντρο τῆς πόλης, τήν καινοτομία τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ καί τόν φοβερό Οἰκουμενισμό! Καί κανένας δέν τόμησε νά ἀντιλέξει, γιατί ἔβλεπαν τό μεγάλο θαῦμα τῆς μυροβλυσίας μπροστά στά μάτια τους!

Προσευχόταν ὁ παπα-Λεόντιος, στό δωμάτιο πού τόν φιλοξενοῦσε ὁ πρόεδρος, καί ὅταν ἄνοιξε γιά νά τοῦ μιλήσει, τόν εἶδε λουσμένο στόν ἱδρῶτα, νά προσεύχεται μέ λιγμούς καί μέ κραυγή ψυχῆς πρός τόν Θεόν!


Ἐπισκέφθηκαν κάποτε τόν παπα-Λεόντιο σέ ἕνα Μοναστήρι, ὅπου βρισκόταν, μερικοί ἀδελφοί ἀπό τήν Πάτρα.

Τούς σταύρωσε ὅλους ὁ παπα-Λεόντιος καί τούς εὐλόγησε, ἐκτός ἀπό τόν ἱερομόναχο τῆς συνοδείας, πού τόν ἔφτυνε συνέχεια!

Αὐτός ὁ ἱερομόναχος πῆρε ἄσχημο δρόμο στή συνέχεια, γιατί, φαίνεται, δέν εἶχε καθαρό βίο, ὅπως ὀφείλουν νά ἔχουν οἱ ἱερεῖς, καί καθαιρέθηκε ἀπό τήν Ἐκκλησία, γιατί σκανδάλιζε τόν κόσμο μέ τήν ἀπρόσεκτη ζωή του.


Κάποτε, ἀπό φθόνο τοῦ διαβόλου, ἔσπασε τό γυάλινο Ἀρτοφόριο, πού εἶχε πάντοτε μαζί του ὁ παπα-Λεόντιος, γιά νά κοινωνεῖ τούς ἀσθενεῖς καί νά μεταλαμβάνει καί ὁ ἴδιος, ὄντας ἱερεύς, ὅταν δέν μποροῦσε νά λειτουργήσει, μιά καί ἦταν σέ διαρκῆ νηστεία.

Ἔσκυψε μέ ἰδιαίτερη εὐλάβεια, μάζεψε τά γυαλιά καί τόν Ἅγιο Ἄρτο, ἔκανε τά γυαλιά μικρά κομματάκια σέ ἕνα γουδί χτυπώντας τα μέ τό γουδοχέρι καί τά κατέλυσε ὅλα.

Περίμεναν νά πεθάνει ἀπό ἐσωτερική αἱμορραγία ὁ παπα-Λεόντιος, ἀφοῦ θά κατακόβονταν τά σπλάχνα του ἀπό τά γυαλιά, ἀλλά τίποτε δέν ἔπαθε!

Συνέχισε νά κηρύσσει καί νά διδάσκει τόν λαό μέ παρρησία μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς του, τό 1995. Δίδασκε νά νηστεύουν ὅλοι καί νά ἐπιμελοῦνται τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς τους συνεχῶς, μέ ἀδιάλειπτη προσευχή ἐφαρμόζοντας τό Ἅγιο Εὐαγγέλιο καί τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Κυρίως κήρυσσε νά ἐπιστρέψουν ὅλοι στήν Ὀρθοδοξία καί στό Πάτριο Ἑορτολόγιο καί νά ἐγκαταλείψουν τήν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.



"Ἡ ἀγάπη οὐ λογίζεται τό κακόν"


γαπημένοι μου πνευματικο δελφοί!

νάμεσα στος ραίους καρπος το γίου Πνεύματος ξεχωρίζει, ς χάρισμα τς ψυχς πο γαπ διαίτερα τν Χριστόν μας, γαθωσύνη!

Συνδυάζεται πάντοτε μ τν συγχωρητικότητα, τν κατανόηση, τήν καλωσύνη κα τν λεημοσύνη!

ληθιν κα κατ Θεν δίκαιος εναι λεν λην τν μέραν, μ προσευχ γι τος δελφούς, μ καλν λόγον, γαθς σκέψεις κα καλος λογισμος γι λους!

Τότε ψυχ μας γίνεται λάνθιστο πνευματικ περιβόλι!

Καρπς τς γαθωσύνης εναι ερήνη κα πραότητα, γλυκύτητα τν ποστηρικτικν κα παρηγορητικν λόγων στος σθενες πνευματικ κα σωματικά. 


γαθωσύνη ς λεημοσύνη κφράζεται κα μ τν λικ κατ τ δυνατν συμπαράσταση στος νδεες κα πόρους δελφούς μας.

Μεγάλη παρρησία κοντ στν Θεν ποκτάει ψυχή μας μ τν λεημοσύνη κα στν νν αῶνα, στ ατήματα τν προσευχν μας, λλ κυρίως τν μέρα κείνη, νώπιόν του Δίκαιου Κριτ!

Γιαὐτό, διαίτερα σήμερα, σ μέρες πνευματικς κυρίως κρίσεως ς καλλιεργήσουμε συνειδητ τν ραιότατο ατν καρπ το γίου Πνεύματος, τν γαθωσύνη, μοιάζοντας μ τν Χριστόν μας, πο νατέλει τν λιον Ατο π δικαίους κα δίκους κα πο δικαιοσύνη Του ποδεικνύεται στ ργα μας μλλον ς διαρκής φιλανθρωπία κα μέγα λεος!

1 Ἴσως οἱ διηγήσεις αὐτές ἀναφέρονται σέ ἄλλον ἀσκητή καί ὄχι στόν παπα-Λεόντιο τῆς Σάμου, πού ἦταν ἔγγαμος ἱερεύς καί δέν εἶχε πάει ποτέ στό Ἅγιον Ὄρος, ὅπως μᾶς διεβεβαίωσε ὁ π. Ἀζαρίας, ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γροργοϋπηκόου στά Βίλλια Ἀττικῆς. Ὁ π. Ἀζαρίας κατάγεται ἀπό τήν Σάμο καί μᾶς διηγήθηκε πολλά θαυμάσια γιά τόν π. Λεόντιο. Πολλά, βέβαια, ἀπό τά ἀναφερόμενα καί στίς παραπάνω διηγήσεις εἶναι γεγονότα ἀληθινά καί εἶναι ἀπό τόν βίο τοῦ παπα-Λεόντιου, πού γιά ἕνα διάστημα εἶχε ἐξαφανισθεῖ ἀπό τήν Σάμο, ὅταν πῆγε στά Ἱεροσόλυμα!... ἤ καί στό Ἅγιον Ὄρος!...;
2 Μέ ἐξαίρεση τό γεγονός πού ἀναφέρεται πιό κάτω.
3 Σύγκρινε, Βλασίου Μοναχοῦ, ἁγιορείτου, Οἱ ἀόρατοι ἐρημίτες τοῦ Ἄθωνα, 2007